14.3.16

Παιδί



Για την Αγγελική
Ξέρεις, όταν χαμογελάς συνέχεια
είναι δύσκολο να βγουν οι λέξεις
Στριμώχνονται ανάμεσα απ' τα δόντια
και στα χείλια
Βγαίνουν σαν τρελαμένα παιδιά την ώρα του διαλείμματος
καθώς κυνηγούν τον ανοιξιάτικο ήλιο
Κι άντε να τα μαζέψεις

Βλέπεις, με δυσκολεύεις,
γιατί όταν σε σκέφτομαι χαμογελώ
και γίνομαι σαν όλες αυτές τις λέξεις
που προσπαθούν να σε περιγράψουν
– αλλά δε φτάνουν ποτέ

Παιδιά οι λέξεις μου, που σκέφτονται
μονάχα ήλιους και αυλές
εξαιτίας σου
Μαζί τους κι εγώ ένα παιδί
που βρίσκει τη χαρά σε όλα
αλλά περισσότερο
μέσα στα χέρια σου