29.6.15

Μια μάνα απέναντι

Απέναντι,
     μια μάνα
πλέκει στιχάκια αυτοσχέδια
με το μωρό της αγκαλιά, το τυραννάει
με γέλια, αγκαλιές, ψευτοδαγκώματα

Ακούγονται ανοιχτές τηλεοράσεις...
Ανηλεώς με τα μαστίγια τους
               ορίζουν τις σκέψεις και τα όνειρά μας

Θυμάμαι, το τελευταίο όμορφο όνειρο
είχε τα χέρια μας πλεγμένα
               –όπως οι στίχοι σμίγουν με τη μουσική–
τα πρωινά που δε μας ένοιαζε ο κόσμος

Το βλέφαρο κλείνει
     επάνω από τις πιο ωραίες αναμνήσεις
     ή πίσω από αυτές

"–Θα χάσουμε; Θα νικήσουμε;
–Θα χάσουμε μόνο αν δεν αγαπήσουμε ξανά."

Δεν υπάρχουν σχόλια: