29.6.15

Μια μάνα απέναντι

Απέναντι,
     μια μάνα
πλέκει στιχάκια αυτοσχέδια
με το μωρό της αγκαλιά, το τυραννάει
με γέλια, αγκαλιές, ψευτοδαγκώματα

Ακούγονται ανοιχτές τηλεοράσεις...
Ανηλεώς με τα μαστίγια τους
               ορίζουν τις σκέψεις και τα όνειρά μας

Θυμάμαι, το τελευταίο όμορφο όνειρο
είχε τα χέρια μας πλεγμένα
               –όπως οι στίχοι σμίγουν με τη μουσική–
τα πρωινά που δε μας ένοιαζε ο κόσμος

Το βλέφαρο κλείνει
     επάνω από τις πιο ωραίες αναμνήσεις
     ή πίσω από αυτές

"–Θα χάσουμε; Θα νικήσουμε;
–Θα χάσουμε μόνο αν δεν αγαπήσουμε ξανά."

11.5.15

Η επιστροφή

Τικ τακ
Δεν έχεις ρολόι μα το ακούς
Τικ τακ
Τρύπωσε μέσα σου ένα βράδυ που λυπήθηκες
Τικ τακ
Και τώρα άντε να το διώξεις
Τικ τακ
Μονάχα με τόνους αγάπης νικιέται

Τικ τακ
Καταδικάστηκες.

7.5.15

Σπασμένος κύκλος

Κάποτε
Ενώναμε τα χέρια μας σε κύκλο
Κλείναμε μέσα
Κάθε μικρή φρικαλεότητα εν τη γενέσει της

Φοβόμασταν, μα τον νικούσαμε το φόβο
Μεσ' απ' τη μοναξιά μας, συνδεόμασταν

Πια τα χέρια τα 'χουμε μονάχα
Για να μπορούμε να τα πλέκουμε
Γύρω από το κορμί μας

Να μην αγγίζουμε άλλους
Να μη μας αγγίζουν

Αγκαλιάζουμε την ύπαρξή μας
Που όλο και φτωχαίνει
Μέσα στην ακοινωνησία της

24.2.15

Θέμα ισορροπίας

Κι η τόση μοναξιά μπορεί εύκολα από γκρεμός να γίνει πίνακας ζωγραφικής.

Κι αυτή η σιωπή μπορεί από λύτρωση να γίνει θηλιά που θα σε πνίξει με χαιρεκακία.

Και μες στην ησυχία ενός άδειου σπιτιού όλα είναι τελικά θέμα ισορροπίας, ανάμεσα στο φως της επικοινωνίας με τον εαυτό σου και στο σκοτάδι της έλλειψης επικοινωνίας με τους άλλους.