30.10.14

Βόλτα


Περπατώ...

ακούω μονάχα τα βήματά μου
και το θρόισμα

νιώθω μονάχα τους φόβους μου
και την υγρασία

φτάνω στην άκρη, σκαρφαλώνω

αγναντεύω ως εκεί που φτάνει το μάτι
συλλογίζομαι ως εκεί που αντέχει ο νους
αγαπώ ως εκεί που βαστάει η καρδιά

...ζω.

27.10.14

Κουράστηκα

Κουράστηκα.

Τόσο, που δεν έχω τι να γράψω πια.

Κι η κενότητα είναι πιο τρομακτική από τον φόβο... νομίζω.

Όταν δεν έχεις να περιμένεις

όταν δεν μπορείς να νιώσεις,

φοβάσαι λίγο --

όταν έχεις τόσο κουραστεί

που δεν ξέρεις τι να γράψεις.



Δε γίνεται να είναι "καλός"

κάποιος μ' αυτές τις σκέψεις

Κάποιο λάθος έχετε κάνει, να,

αφήστε με εδώ, κουρασμένο,

στη γωνιά μου, δε θα ενοχλήσω άλλο


Κανένα ξεροκόμματο ηλιόφωτος

να μου χαρίζετε στις γιορτές και

καμιά καληνύχτα

εδώ κι εκεί

να μην κοιμάμαι αγκαλιά με δαίμονες

Αυτό μόνο

Γιατί κουράστηκα πια.



4.10.14

Ρωγμές


Ρωγμές...
Όλοι έχουν ρωγμές
Άλλοτε κρυμμένες καλά
κάτω από ρούχα, φτιασίδια και "περνάω καλά"
Άλλοτε προσβάσιμες σε λίγους εκλεκτούς
τους άτυχους που θα στοιβάξουν
άλλο ένα πρόβλημα επάνω στα δικά τους

Κι όταν κουράζεσαι από τα βάσανά σου
και κάνεις ν' αφήσεις κάτι σ' άλλους,
άκου με - να το μετανιώνεις
και γρήγορα να κρύβεις τις ρωγμές σου

Δεν είναι οι άνθρωποι γαϊδούρια
να κουβαλούν αγόγγυστα
ό,τι σε κάνει να υποφέρεις

Δε φταίνε.

Και μήπως εσύ φταις;
Δεν έχεις απάντηση.

Κανείς δεν έχει.