27.5.14

Τα "μου"

Το "μου" στο όνομα κάνει τη διαφορά. Ή και μετά το ουσιαστικό. Αγάπη μου, Κορίτσι μου, Έρωτά μου. Είναι πρώτα αυτός ο άνθρωπος για σένα κι οι άλλοι έπονται. Οι δίχως "μου".

Δεν είναι κτητικό, όπως διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι ανόητοι -και μάλλον ανέραστοι. Είναι εξυψωτικό.

Σε βάζω επάνω από τους άλλους. Τους δίχως "μου". Μέσα στον δικό μου κόσμο, εδώ όπου έχω φυλαγμένες παλιές υπέροχες αναμνήσεις, εδώ όπου θησαυρίζω στιγμές κάθε μέρα, εδώ όπου κάθομαι με ηρεμία και οραματίζομαι τις ομορφότερες αυγές της ζωής μου και χτίζω ονείρατα, εδώ μέσα σε βάζω, με κάθε μου που σου λέω. Σε κάνω μέρος της ζωής μου, της τωρινής και της αυριανής, κι αυτό κι αν είναι εξυψωτικό! Γιατί εδώ μέσα, κορίτσι μου, δεν μπαίνει όποιος κι όποιος. Δε βάζω πίκρες ή μίζερους ανθρώπους ούτε πόνο ούτε ανάξιες ανέραστες μαριονέτες. Μέσα στον κόσμο αυτό τον παράξενο, φυλάω τα πιο σπουδαία κομμάτια της ζωής μου -κι αυτό το μου στο όνομά σου είναι το εισιτήριο που θα σου εξασφαλίζει πάντα την καλύτερη θέση.

Κι ούτε είναι εγωιστικό αυτό το μου, άσχετοι. Είναι το σημάδι της αγάπης ανάμεσα στους δύο. Που δε θέλουν ακριβώς να κατέχουν ο ένας τον άλλο. Θέλουν (από μόνοι τους) να ανήκουν ο ένας στον άλλο:

Εγώ σε σένα, γιατί δε θέλω αλλού, γιατί είμαι δικός σου, γιατί εδώ μένω, εδώ ζω, έκανα την αγκαλιά σου σπίτι και το φιλί σου φαγητό και την ανάσα σου ύπνο.

Τα μου δεν είναι για να ξεφτιλίζονται μήτε για να πετιούνται εδώ κι εκεί. Τα μου είναι εισιτήρια για καθημερινές παραστάσεις Παραδείσου.

Τα μου είναι ψίχουλα έρωτα που χορταίνουν θαυματουργά. Και βλέπεις το θαύμα και -θες δε θες- πιστεύεις.


20.5.14

Κουράστηκε η καρδιά...

Δεν ξέρω γιατί δε γράφω πια...
Έψαξα να βρω την άφαντη καρδιά μου
Τη βρήκα πίσω από σάπια τελάρα
να ζωγραφίζει σχέδια στο μαύρο χώμα

"Τι έχεις;" και δεν απάντησε
"Τι θέλεις;" και δεν απάντησε
"Σου λείπει;" και με κοίταξε
και κατάλαβα

Και δεν της τάραξα άλλο τη σιωπή.

Κουράστηκε η καρδιά μου να φωνάζει σιωπηλά
και πλέον σωπαίνει με κρότο.