31.1.14

Γδέρνω κομμάτια από το δέρμα του Χρόνου,
μήπως και διώξω κάθε φόβο μου μαζί τους

Όμως το Νόημα θα το γυρεύω πάντοτε
κι ας μην υπάρχει πουθενά.
Γιατί το πήρες αγκαλιά και το μεγάλωσες
κι απλώς δε θέλησε ξανά να 'ρθει σ' εμένα.

Ρουφάω ένα τσιγάρο
σαν απαθής ανέραστος αντάρτης
στα μάτια κάποιου που δεν ξέρει να διαβάζει
των αλλωνών τα μάτια.

Τώρα φοβάμαι περισσότερο.
Μου λείπουν τα κομμάτια που έγδαρα.
Και κρυώνω.