22.11.14

Πόσο υπήρξαν όλα αυτά

Σα να μην έζησες όλα αυτά
για τα οποία ακόμη κι ο χρόνος παύει να υπάρχει
Όλα αυτά τα μεγαλειώδη
που μπροστά τους το μάταιο της ζωής υποκλίνεται
και προσκυνά

Σα να μην υπήρξες εσύ εκεί
Ούτε εκείνες
Καμιά τους
Και κανείς
Και τίποτα

...μοιάζει.

Γράφτηκαν, λέει,
σε κάποιες από τις σελίδες της ζωής μου
Νομίζω πως τις έχω κάψει
ή τις πέταξα σε τίποτα παλιόνερα

Κι είναι αστείο που δε θυμάμαι
να τα έχω ζήσει
Παρόλο που ξέρω
ότι κάποτε
ήμουν εκεί μαζί τους
μέσα στη Στιγμή.

Δεν ξέρω πόσο υπήρξα
Ούτε πόσο υπάρχω
Ούτε τι υπάρχει τελικά...



Άραγε υπήρξαμε ποτέ;
Στα όνειρά μας...


30.10.14

Βόλτα


Περπατώ...

ακούω μονάχα τα βήματά μου
και το θρόισμα

νιώθω μονάχα τους φόβους μου
και την υγρασία

φτάνω στην άκρη, σκαρφαλώνω

αγναντεύω ως εκεί που φτάνει το μάτι
συλλογίζομαι ως εκεί που αντέχει ο νους
αγαπώ ως εκεί που βαστάει η καρδιά

...ζω.

27.10.14

Κουράστηκα

Κουράστηκα.

Τόσο, που δεν έχω τι να γράψω πια.

Κι η κενότητα είναι πιο τρομακτική από τον φόβο... νομίζω.

Όταν δεν έχεις να περιμένεις

όταν δεν μπορείς να νιώσεις,

φοβάσαι λίγο --

όταν έχεις τόσο κουραστεί

που δεν ξέρεις τι να γράψεις.



Δε γίνεται να είναι "καλός"

κάποιος μ' αυτές τις σκέψεις

Κάποιο λάθος έχετε κάνει, να,

αφήστε με εδώ, κουρασμένο,

στη γωνιά μου, δε θα ενοχλήσω άλλο


Κανένα ξεροκόμματο ηλιόφωτος

να μου χαρίζετε στις γιορτές και

καμιά καληνύχτα

εδώ κι εκεί

να μην κοιμάμαι αγκαλιά με δαίμονες

Αυτό μόνο

Γιατί κουράστηκα πια.



4.10.14

Ρωγμές


Ρωγμές...
Όλοι έχουν ρωγμές
Άλλοτε κρυμμένες καλά
κάτω από ρούχα, φτιασίδια και "περνάω καλά"
Άλλοτε προσβάσιμες σε λίγους εκλεκτούς
τους άτυχους που θα στοιβάξουν
άλλο ένα πρόβλημα επάνω στα δικά τους

Κι όταν κουράζεσαι από τα βάσανά σου
και κάνεις ν' αφήσεις κάτι σ' άλλους,
άκου με - να το μετανιώνεις
και γρήγορα να κρύβεις τις ρωγμές σου

Δεν είναι οι άνθρωποι γαϊδούρια
να κουβαλούν αγόγγυστα
ό,τι σε κάνει να υποφέρεις

Δε φταίνε.

Και μήπως εσύ φταις;
Δεν έχεις απάντηση.

Κανείς δεν έχει.

3.8.14

Όλο φεύγω κι επιστρέφω...

Έφυγα, γύρισα, θα ξαναφύγω... Κι όλο φεύγω κι επιστρέφω –
πότε θλίψη φορτωμένος, πότε υπομονή και πότε αγάπη, νομίζω.
Κι είναι πρόσωπα που πάντοτε θα βλέπω όταν έρχομαι
Κι είναι άνθρωποι που χρόνια τώρα στη ζωή μου έχουν χωρέσει·
με κάποιους μάλωσα μα τα ταιριάξαμε ξανά, άλλους τους έζησα πολύ,
άλλους λιγότερο, άλλους τους ερωτεύτηκα
(κι ίσως να μ' είχαν αρνηθεί, δε με πειράζει).
Και να που όλοι με προσμένουν κάθε φορά με χαμόγελο
–κι αν δεν έχουν, τους το χαρίζω ή μάλλον
κάνω τα πάντα για να τους το χαρίσω
κι αυτό, φίλε μου, είναι το μεγαλύτερο κέρδος τελικά,
ο πιο μεγάλος θησαυρός:
εκείνοι που μέσα στην καρδιά μας απλώνουν χέρια και χαμόγελα
να αφήσουν λίγο φως, για να γίνει πιο ανεκτή η ζωή μας.

Κι αν με ρωτήσεις,
δεν ξέρω τι κάνω μακριά τους.

5.7.14

Η μουσική του κόσμου

Χτυπάω νότες δίχως σύνδεση μεταξύ τους
ακουστική, μελωδική, υπαρξιακή

κανένας λόγος να βρίσκονται σε αρμονία

Τίποτα δε βρίσκεται σε αρμονία
σε αυτή τη ζωή

Ίσως αυτή να είναι η μουσική
του κόσμου

άσχημη σαν τις ψυχές μας
κι ανυπόφορη σαν τα απωθημένα μας.


7.6.14

"Γεμίζεις την καρδιά με αισθήματα..."

Γεμίζεις την καρδιά με αισθήματα που φύλαγες χρόνια,
όσο πάει,
τη φουσκώνεις γελώντας σαν παιδί
που δεν το ένοιαξε ποτέ τίποτα
πέρα από το γέλιο

στα όρια του να σκάσει
και να πεθάνεις από έρωτα,

ξαφνικά αδειάζει

και μένεις με ένα ξεχειλωμένο μπαλόνι
που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να το γεμίσεις ποτέ ξανά ως απάνω

γιατί τόσο ήταν όσο μπορούσες
ως εκεί έφτανες
και το ξόδεψες
και θέλει δεύτερη ζωή να ξαναφτάσει
ως εκεί.

Ακορντεόν

Κρίμα, κρίμα
για τη ζωή που χάθηκε
ανάμεσα στις πτυχές ενός ακορντεόν
κάποιου παλιάτσου γελαστού με δάκρυα κρυμμένα

γιατί της άρεσε απλώς να ακούει μουσική
αλλά να μην πληγώνεται.





27.5.14

Τα "μου"

Το "μου" στο όνομα κάνει τη διαφορά. Ή και μετά το ουσιαστικό. Αγάπη μου, Κορίτσι μου, Έρωτά μου. Είναι πρώτα αυτός ο άνθρωπος για σένα κι οι άλλοι έπονται. Οι δίχως "μου".

Δεν είναι κτητικό, όπως διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι ανόητοι -και μάλλον ανέραστοι. Είναι εξυψωτικό.

Σε βάζω επάνω από τους άλλους. Τους δίχως "μου". Μέσα στον δικό μου κόσμο, εδώ όπου έχω φυλαγμένες παλιές υπέροχες αναμνήσεις, εδώ όπου θησαυρίζω στιγμές κάθε μέρα, εδώ όπου κάθομαι με ηρεμία και οραματίζομαι τις ομορφότερες αυγές της ζωής μου και χτίζω ονείρατα, εδώ μέσα σε βάζω, με κάθε μου που σου λέω. Σε κάνω μέρος της ζωής μου, της τωρινής και της αυριανής, κι αυτό κι αν είναι εξυψωτικό! Γιατί εδώ μέσα, κορίτσι μου, δεν μπαίνει όποιος κι όποιος. Δε βάζω πίκρες ή μίζερους ανθρώπους ούτε πόνο ούτε ανάξιες ανέραστες μαριονέτες. Μέσα στον κόσμο αυτό τον παράξενο, φυλάω τα πιο σπουδαία κομμάτια της ζωής μου -κι αυτό το μου στο όνομά σου είναι το εισιτήριο που θα σου εξασφαλίζει πάντα την καλύτερη θέση.

Κι ούτε είναι εγωιστικό αυτό το μου, άσχετοι. Είναι το σημάδι της αγάπης ανάμεσα στους δύο. Που δε θέλουν ακριβώς να κατέχουν ο ένας τον άλλο. Θέλουν (από μόνοι τους) να ανήκουν ο ένας στον άλλο:

Εγώ σε σένα, γιατί δε θέλω αλλού, γιατί είμαι δικός σου, γιατί εδώ μένω, εδώ ζω, έκανα την αγκαλιά σου σπίτι και το φιλί σου φαγητό και την ανάσα σου ύπνο.

Τα μου δεν είναι για να ξεφτιλίζονται μήτε για να πετιούνται εδώ κι εκεί. Τα μου είναι εισιτήρια για καθημερινές παραστάσεις Παραδείσου.

Τα μου είναι ψίχουλα έρωτα που χορταίνουν θαυματουργά. Και βλέπεις το θαύμα και -θες δε θες- πιστεύεις.


20.5.14

Κουράστηκε η καρδιά...

Δεν ξέρω γιατί δε γράφω πια...
Έψαξα να βρω την άφαντη καρδιά μου
Τη βρήκα πίσω από σάπια τελάρα
να ζωγραφίζει σχέδια στο μαύρο χώμα

"Τι έχεις;" και δεν απάντησε
"Τι θέλεις;" και δεν απάντησε
"Σου λείπει;" και με κοίταξε
και κατάλαβα

Και δεν της τάραξα άλλο τη σιωπή.

Κουράστηκε η καρδιά μου να φωνάζει σιωπηλά
και πλέον σωπαίνει με κρότο.



29.4.14

Ξεχασμένο (Κλεφτές ματιές)

Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι πώς θα έμοιαζε ο κόσμος
αν δεν υπήρχαν κλεφτές ματιές αγαπημένων μεταξύ τους

Αν δε σε θαύμαζα την ώρα που πηγαινοέρχεσαι
με τα μαλλιά βρεγμένα και το απλό, όμορφο φόρεμα

Αν δε σε χάζευα να στρίβεις το τσιγάρο με υπομονή
μιλώντας για τους φίλους σου, το χθες και το αύριο

Αν δε σε κοίταζα να αφήνεσαι στον ύπνο, πλάι μου,
για να χαρίσεις στα πιο όμορφα μάτια λίγες ανάσες

Ο κόσμος θα ήταν άλλος, θα ήταν
κάπως λιγότερο όμορφος, θα ήταν
πιο άδικος και σκοτεινός, θα ήταν
ένας κόσμος χειρότερος, και θα
έπρεπε να εφεύρουμε τις κλεφτές ματιές
-φυσικά, θα έπρεπε να τις εφεύρουμε-
για να συνεχίσουμε να ερωτευόμαστε
ο ένας τον άλλον, κάθε ώρα και στιγμή.


26.2.14

Τα μάτια δεν οδηγούνται από κανέναν
—δεν πρέπει να οδηγούνται
ή να δέχονται εντολές
για το πού θα κοιτάξουν ή τι θα δουν

Κι αν είδαν στα δικά σου θάλασσες
είναι γιατί εκεί ήθελε η καρδιά να βυθιστεί

Τα κλειστά μάτια δέχονται οδηγίες μόνο από την καρδιά.

Tα ανοιχτά θα πρέπει να οδηγούν το σώμα
εκεί όπου κοιτάζουν τα κλειστά.

Κι ίσως έχουμε υπακούσει σε λάθος πρέπει.

3.2.14

"Ενός λεπτού σιγή" (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας 
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, 
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας, 
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, 

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, 
έστω και μια φορά; 
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή 
για τους απεγνωσμένους;


31.1.14

Γδέρνω κομμάτια από το δέρμα του Χρόνου,
μήπως και διώξω κάθε φόβο μου μαζί τους

Όμως το Νόημα θα το γυρεύω πάντοτε
κι ας μην υπάρχει πουθενά.
Γιατί το πήρες αγκαλιά και το μεγάλωσες
κι απλώς δε θέλησε ξανά να 'ρθει σ' εμένα.

Ρουφάω ένα τσιγάρο
σαν απαθής ανέραστος αντάρτης
στα μάτια κάποιου που δεν ξέρει να διαβάζει
των αλλωνών τα μάτια.

Τώρα φοβάμαι περισσότερο.
Μου λείπουν τα κομμάτια που έγδαρα.
Και κρυώνω.