27.8.13

Got used to us


We made a promise to one another
That nothing would ever break what we had
Now we never talk when we fall apart
We never talk when we fall apart

Χαμένα.

Τη μέρα που μου είπες
για τον έρωτα που χάθηκε
τα πάντα χάθηκαν

Πέρασα τον καιρό μου
σκοτώνοντας τον εαυτό μου
με τα παλλόμενα ακόμα "σ' αγαπώ" του

Τόση πουτάνα μοναξιά δε θέλεις να τη ζήσεις.

Κι άμα τη ζούσες, θα ήξερες
πως δε γινόταν να μείνω ίδιος·

τίποτα δε μοιάζει παραδείσιο
όταν βαφτίζεσαι ξανά μέσα από την κόλαση

της ολοκληρωτικής απουσίας.

Παράδεισος ήταν τα φιλιά μας.
Τίποτε άλλο.

26.8.13

πίσω από τα βλέφαρα

Μπροστά στα μάτια μου ένας τοίχος που δε μου απάντησε ποτέ
μα πίσω από τα βλέφαρα φτιάχνω ολόκληρο Παράδεισο να μας χωράει


25.8.13

Κάνω τα αισθήματά μου στίχους
γιατί είναι πολύ μικρά για να γίνουν πράξεις.

21.8.13

Τα "Π"

Κυνήγησα το Π του παραδείσου,
βρήκα τα Π του πάντα και του ποτέ...

και τα αγάπησα εξίσου δυνατά.

20.8.13

Ξέχασα να ονειρευτώ

Μια μέρα ξέχασα να ονειρευτώ, αλλά δεν έδωσα σημασία.

Η μέρα έγινε εβδομάδα. Κι ύστερα μήνες.


Κι απλώς δε θυμάμαι πια τον τρόπο.

12.8.13

Σα να σου μιλώ ακόμα, στιγμές στιγμές,
μέσα από την καρδιά διαμέσου του νου
στέλνω παλμούς αγάπης ατελεύτητης
κι ό,τι έχει μείνει από τον έρωτα
που δεν μπόρεσα ποτέ να στραγγαλίσω...

Ψιθυριστά, προσεύχομαι σχεδόν
σ' έναν ανύπαρκτο θεό
για όλα τα πάντα που σου είπα
να μην αφήσουν τα σημάδια τους για πάντα
κι όλα τα υπέροχα ποτέ
ποτέ να μην σ' αγγίξουν...

Μα είναι τόσο αργά... Τόσο αργά...





Κι ίσως να 'ναι καλύτερα
να βυθιστούμε σε μια αλλόκοτη αμνησία,
όπου το μπλε θα είναι ακόμα
το ομορφότερο χρώμα του σύμπαντος.


Στη γραμμή αυτή,
είναι ακριβώς πέντε το πρωί.
Μειδιώ.
Ωραία, έτσι όλα είναι εδώ.
Σε μια περιπαικτική συνάντηση,
μια κοσμική κοροϊδία,
μια σαδιστική υπενθύμιση.



Λευτεριά

Κάποιες φορές θέλω να σπάσω το είδωλό μου
μήπως και λευτερώσω την ψυχή μου,
που φτιάχνει τόσο χρόνια τα φτερά της
μα δεν της έδωσα ούτε λίγο ουρανό


2.8.13

Καλοκαίρι σαν χειμώνας


Το ξέρω, δεν τα κατάφερα
Ήθελα κοντά σου να κρυφτώ,
το μαύρο όνειρό μου
το μαύρο όνειρό μου να σκοτώσω
Το ξέρεις, δεν το κατάφερα
στον τρελό χορό των σκοταδιών
ν’ ανάψω το κορμί σου
ν’ ανάψω το κορμί σου για φεγγάρι
δεν το κατάφερα. 

Κι έμεινα μονάχα,
έμεινα μονάχα μια αδειανή ακρογιαλιά
κι ένα καλοκαίρι σαν χειμώνας.