3.1.13

Νότες


Χτυπάω νότες
μία μία
σκέφτομαι τη συνέχεια
τις επόμενες νότες
επίτηδες
για να μπουν στο μυαλό μου
να διώξουν το γέλιο σου
από το μυαλό μου


2.1.13

Δε θέλω να σε δω να ταξιδεύεις



Σε χρειάζομαι μα σε αφήνω... Τα κομμάτια της ψυχής μου πέφτουν στο πάτωμα -το laminate, που αναρωτιόσουν αν χαράζουν τα τακούνια σου, καλό μου- και αντηχούν, τρομάζω... Τόσα κομμάτια η ψυχή μου δεν έγινε ποτέ... Μα περισσότερο με νοιάζει που θα ενώσεις τα δικά σου,

όσο κι αν αδυνατώ να πείσω τον εαυτό μου για το αυτονόητο, πως όταν το καράβι χρειάζεται ολική επιδιόρθωση και μένει στο ναυπηγείο, τα ταξίδια συνεχίζονται με άλλα καράβια.

Δεν μπορείς να κρατάς τους ανθρώπους αταξίδευτους.

Θέλω ακόμα μια βόλτα



Θέλω ακόμα μια βόλτα.

Τολμώ μπροστά σου να σταθώ και για μια φορά να μη σκύψω το βλέμμα μου στις πέτρες, θέλω ακόμα μια βόλτα. Οξυγόνο, ήλιο. Ανθρωπιά.

Με τα μάτια μου κλειστά οδηγώ τη φαντασία μου στα ομορφότερα μέρη της γης, χέρι με χέρι, εγώ κι εσύ, γέλια και πειράγματα, ταξίδι, ταξίδι στην Αγάπη μας.

...

Ανοίγω τα μάτια, λείπεις.