27.12.13

Κάνω ό,τι μπορώ

Τίποτα πια να με κάνει να ξεχνώ.
Όσα καινούργια με κρατούσαν σε ασχολία
έγιναν συνήθεια.

Κι εσύ ανασαίνεις ξανά
κι εγώ κάνω πως δεν ακούω
κάνω πως δε βλέπω
ότι σηκώνεσαι δειλά από το κρεβάτι σου
στη φυλακή του μυαλού μου
κι έρχεσαι να ζητήσεις νερό
και λίγο φως

Κάνω ό,τι μπορώ για να φιμώσω το μυαλό
μην και μαρτυρήσει τα δίκια της καρδιάς



Κάνω ό,τι μπορώ για να με πείσω πως θα αντέξω.




Και να που κάρφωσα με πρέπει
τις ημέρες της ζωής μου
μην και μου φύγουν κι έρθουν να σε ψάξουν.


Πιάνω μαχαίρι να κόψω απ' τη ζωή μου
όσα έμειναν μισά,

να μη με ταλαιπωρούν

Παίρνω δυο βαθιές ανάσες... κι ύστερα χαμογελώ με πίκρα

Δεν μπορείς, βλάκα.


16.12.13

"Και τώρα τι θα γίνω που τα χέρια μου φεγγοβολούν τρυφερότητα;
Θα μάθει όλος ο κόσμος ότι σ' άγγιξα;"

-Λίτσα Λεμπέση

5.12.13

Δες

Πόσα "ποτέ" φύτρωσαν στην αυλή μας ξαφνικά
σαν αγριόχορτα που πνίγουν τις ευχές μας...

22.11.13

Γράμματα

Τα αισθήματα δεν είναι για να κλειδαμπαρώνονται μέσα στις καρδιές. Είναι σαν τα γράμματα. Χωρίς αποστολέα και παραλήπτη, δεν είναι γράμματα.


14.11.13

Άγνωστοι Επαναστάτες

Σκέψου... Πόσοι κρυμμένοι επαναστάτες υπάρχουν στον κόσμο;

Όχι ότι κρύβονται. Μα δεν τους ένοιαξε ποτέ να μάθει κάποιος άλλος τη ζωή τους. Γιατί κάθε τους πράξη, κάθε οδυνηρή απόδραση, κάθε φιλί απαγορευμένο, κάθε ταξίδι παράλογο δεν ήταν παρά η φυσιολογική γι' αυτούς εξέλιξη των πραγμάτων, ο πιο ξεκάθαρος δρόμος προς την ευτυχία, το πιο γρήγορο μονοπάτι προς τη Ζωή.

6.10.13

Δεν

(Δεν ξαναγάπησα χρώμα

ούτε αριθμό

κι ούτε θέλω

ούτε μπορώ)

30.9.13

Πόσα τσουβάλια λέξεις έχουν ξοδευτεί να περιγράψουν την αγάπη;

Ποίηση είναι να ποιείς, όχι να γράφεις.
Να δίνεις φαγητό, όχι να περιγράφεις.

23.9.13

Δρόμοι


Πατητός στην Πατησίων
στο βάθος των δρόμων νομίζω πάντοτε
     ότι βλέπω ένα νόημα
Τρέχω
Φτάνω, δεν υπάρχει τίποτα
Μόνο η Αθήνα
μια θολή από τους στεναγμούς των ψυχών

μια άδεια από χαμόγελα
σαν τα δικά σου

Αθήνα.

18.9.13

Στράγγισμα

Έρχεται η στιγμή που δεν έχει νόημα κανένα
αν άφησες ή αν αφέθηκες,
παρά μόνο το πώς άδειασες τόσο πολύ

Κι αν νιώθω σαν πηγάδι που στράγγισε
δε σημαίνει πως δε θέλω πια να αγαπώ
δε σημαίνει πως δε θέλω να σε νιώσω
μα έχω δεθεί κι από κόμπο πιο σφιχτά

και κάθε που φουσκώνω την καρδιά μου
πονάω σα να με μισώ.

12.9.13

Ακροστιχίδα.

Ν α μη διστάζεις να
Ο
νειρεύεσαι στα δύσκολα
Η ζωή χαρίζεται στους τολμηρούς
Μ α και σε όσους ερωτεύονται το
Α νέφικτο.

8.9.13

Χαραμάδες

Σηκώσαμε τείχη γύρω απ' τα όνειρά μας
και τώρα παλεύουμε να τα αντικρίσουμε
μέσα από χαραμάδες

Κάποτε θα 'χαμε όπλα φοβερά
πυρίτιδα κι ατσάλι και αγάπη
τώρα μόνο μαχαίρια

27.8.13

Got used to us


We made a promise to one another
That nothing would ever break what we had
Now we never talk when we fall apart
We never talk when we fall apart

Χαμένα.

Τη μέρα που μου είπες
για τον έρωτα που χάθηκε
τα πάντα χάθηκαν

Πέρασα τον καιρό μου
σκοτώνοντας τον εαυτό μου
με τα παλλόμενα ακόμα "σ' αγαπώ" του

Τόση πουτάνα μοναξιά δε θέλεις να τη ζήσεις.

Κι άμα τη ζούσες, θα ήξερες
πως δε γινόταν να μείνω ίδιος·

τίποτα δε μοιάζει παραδείσιο
όταν βαφτίζεσαι ξανά μέσα από την κόλαση

της ολοκληρωτικής απουσίας.

Παράδεισος ήταν τα φιλιά μας.
Τίποτε άλλο.

26.8.13

πίσω από τα βλέφαρα

Μπροστά στα μάτια μου ένας τοίχος που δε μου απάντησε ποτέ
μα πίσω από τα βλέφαρα φτιάχνω ολόκληρο Παράδεισο να μας χωράει


25.8.13

Κάνω τα αισθήματά μου στίχους
γιατί είναι πολύ μικρά για να γίνουν πράξεις.

21.8.13

Τα "Π"

Κυνήγησα το Π του παραδείσου,
βρήκα τα Π του πάντα και του ποτέ...

και τα αγάπησα εξίσου δυνατά.

20.8.13

Ξέχασα να ονειρευτώ

Μια μέρα ξέχασα να ονειρευτώ, αλλά δεν έδωσα σημασία.

Η μέρα έγινε εβδομάδα. Κι ύστερα μήνες.


Κι απλώς δε θυμάμαι πια τον τρόπο.

12.8.13

Σα να σου μιλώ ακόμα, στιγμές στιγμές,
μέσα από την καρδιά διαμέσου του νου
στέλνω παλμούς αγάπης ατελεύτητης
κι ό,τι έχει μείνει από τον έρωτα
που δεν μπόρεσα ποτέ να στραγγαλίσω...

Ψιθυριστά, προσεύχομαι σχεδόν
σ' έναν ανύπαρκτο θεό
για όλα τα πάντα που σου είπα
να μην αφήσουν τα σημάδια τους για πάντα
κι όλα τα υπέροχα ποτέ
ποτέ να μην σ' αγγίξουν...

Μα είναι τόσο αργά... Τόσο αργά...





Κι ίσως να 'ναι καλύτερα
να βυθιστούμε σε μια αλλόκοτη αμνησία,
όπου το μπλε θα είναι ακόμα
το ομορφότερο χρώμα του σύμπαντος.


Στη γραμμή αυτή,
είναι ακριβώς πέντε το πρωί.
Μειδιώ.
Ωραία, έτσι όλα είναι εδώ.
Σε μια περιπαικτική συνάντηση,
μια κοσμική κοροϊδία,
μια σαδιστική υπενθύμιση.



Λευτεριά

Κάποιες φορές θέλω να σπάσω το είδωλό μου
μήπως και λευτερώσω την ψυχή μου,
που φτιάχνει τόσο χρόνια τα φτερά της
μα δεν της έδωσα ούτε λίγο ουρανό


2.8.13

Καλοκαίρι σαν χειμώνας


Το ξέρω, δεν τα κατάφερα
Ήθελα κοντά σου να κρυφτώ,
το μαύρο όνειρό μου
το μαύρο όνειρό μου να σκοτώσω
Το ξέρεις, δεν το κατάφερα
στον τρελό χορό των σκοταδιών
ν’ ανάψω το κορμί σου
ν’ ανάψω το κορμί σου για φεγγάρι
δεν το κατάφερα. 

Κι έμεινα μονάχα,
έμεινα μονάχα μια αδειανή ακρογιαλιά
κι ένα καλοκαίρι σαν χειμώνας. 


29.7.13

Τα μάτια σου

Τα μάτια σου
θα είναι πάντα το ίδιο όμορφα.....
Εγώ θα ασκημαίνω
θα σε ξεχνάω μέρα τη μέρα
η ζωή μου θα κυλάει σε ράγες
που δε βγάζουν πουθενά
Μα τα μάτια σου
θα είναι πάντα
τόσο όμορφα.....



21.7.13

Η Ζωή και οι ζωές μου


Κάποτε, θυμάμαι, ζωή έλεγα την έρημο που με ξέραινε
ρουφώντας από μέσα μου κάθε διάθεση να αγαπηθώ
κι απλώς υπήρχα

Τώρα ζωή αποκαλώ τις μέρες που αντέχω να συνεχίζω
δίχως να βρίσκω πουθενά τον λόγο που το κάνω
κι απλώς υπάρχω

Μα ανάμεσα στο τώρα και το κάποτε
Ζωή
ήσουν μόνο εσύ
κι όλα σου τα χαμόγελα
που γέμιζαν τις άδειες μέρες μου

κι έτσι υπήρχα


14.7.13

Όνειρα

Κι ίσως τα ομορφότερα όνειρα να είναι επίτηδες ασήκωτα,

ώστε να αναγκάζεσαι να τα μοιράζεσαι.

Ακόμα και τις δύσκολες στιγμές όταν θυμάμαι
ξέρω ότι μου λείπεις· δε νιώθω κάτι άλλο.

Φτάνει... Δε με νοιάζει να αρρωσταίνω
μέρα τη μέρα την ψυχή μου με ενοχές
ούτε με πόνο, με θυμό και με μετάνοιες.

Σ' ένα χαμόγελο αγάπησα τον κόσμο
κι είναι το μόνο πια που θέλω να βαστώ...
η μόνη ανάμνηση που θέλω από σένα.


Σβήνω απ' την εικόνα σου τις λέξεις,
τη θλίψη και τις σκέψεις,
να μην ποτίζουν δυστυχία το μυαλό μου...

Κρατώ μονάχα τη μορφή σου όπως τη λάτρεψα:

αυτά τα μάτια που αγάπησα,
όπως το χώμα κάποια ξαφνική βροχή...
Kαι τα χεράκια σου που βάφτισα λιμάνι
- το πιο σπουδαίο μα κι αβάσταχτο σημάδι,


πως κάποτε οι άνθρωποι ονειρεύονταν...

8.7.13

Μισά

Σε κάθε "ζω" που απαντώ
κρύβεται μισό "πεθαίνω"

Μισό σαν τα "μαζί" μας
και σαν εμένα που μισώ

1.7.13

Κλουβί


"Ναι, πιστεύω στο πεπρωμένο", είπες. Κι ύστερα έκανες γόμα τον εγωισμό σου κι έσβησες το ωραιότερο "γραφτό" που σου χάρισε ποτέ η ζωή.

Για να έχεις απόψε ένα μεγάλο, όμορφο κλουβί να φυλακίζεις την αξιοπρέπειά σου. Μην και τη μαγαρίσει κανένας έρωτας τραυματισμένος, μανικός.

24.6.13

Βόρειο

Δυο λόγια φτάνουν να γυρίσει το μυαλό
στα κρύα βράδια πλάι στον Θερμαϊκό,
όταν ρωτούσες τον καιρό πού θα σε βγάλουν
τα επόμενά σου βήματα

Εκεί, που μέσ' από λέξεις κι αγκαλιές
και φίλους και γέλια και σκέψεις
έμαθες να σκαρφίζεσαι, τις νύχτες,
τρόπους να γαληνεύεις την ψυχή

Μα τώρα πια δε λειτουργεί κανείς τους...
Έχεις αλλάξει, σ' έχει ποτίσει
θλίψη η πουτάνα η ζωή κι η ατυχία·
και νά 'σαι εδώ, σ' ένα άδειο σπίτι,

στον καπνό ενός τσιγάρου να βλέπεις τον Βαρδάρη,
στα λεπτά της ησυχίας ν' αναρωτιέσαι αν πρέπει
κάποια στιγμή να επιστρέψεις
εκεί που δεν υπήρχε τόση μοναξιά.

Μα βλέπεις, είναι κάτι που σου λέει
"περίμενε, άντεξε λίγο ακόμα"
Και κατά βάθος το γνωρίζεις, πως αυτή
ήταν ο λόγος που δεν έφυγες ποτέ.

10.6.13

Άδειο σαν εμένα.

Δεν ξεπέρασα.



Συνήθισα.


9.6.13

Σ' ένα άδειο από χαμόγελα σπίτι
χαζεύεις τα "υπάρχοντά" σου:
πιάτα, πιρούνια, περιττά...
Ο χρόνος, περιττός κι αυτός.
Περιττό ό,τι δε μοιράζεσαι.

Ακόμα κι ο ύπνος
σου φαίνεται μάταιος
δίχως το σώμα που αγάπησες.

Συνήθισες, λες –
μα δε συνηθίζεται.
Δεν ξεγελάς κανέναν.
Κι όταν μονολογείς,
σου φαίνεται αστείο πια.

Κάνεις πως συνεχίζεις,
μα σε κάθε βήμα
κοιτάς προς τα πίσω
κι αναρωτιέσαι
πού πηγαίνεις.

Τσιγάρα, νότες, αλκοόλ.
Οι φίλοι του Σαββάτου.
Της Κυριακής.
Της κάθε ημέρας.
Της νέας ζωής σου.


4.6.13

Το ξέρω

Το ξέρω,
θα ζήσω με όλα αυτά που έμειναν μισά
κάπου στα βάθια μου φυλακισμένα
-σαν καταδικασμένα πιτσιρίκια
που τόλμησαν να μάθουν την αγάπη...

Το ξέρω,
κάπου μέσα μου θα σέρνω πάντα,
καταραμένα και λειψά,
τα πιο γλυκά μου όνειρα
μαζί με τ' όνομά σου...

Κι εσύ, το ξέρω,
ότι δεν ήσουν σαν τις άλλες,
πως δε θα είσαι σαν καμιά.
Γιατί για πάντα θα θυμάμαι το άρωμά σου
στις πιο απλές ή δύσκολες αγκάλες...

Γιατί μονάχα μια φορά ζυγώνεις το γραφτό σου·
κάθε τι άλλο είναι απλώς φάρμακο για τον πόνο.

19.5.13

Φόνοι

Ξεπετάγονται από μέσα σου τα αισθήματα
και τα χτυπάς στης ματαιότητας τα τείχη
σα μάνα απεγνωσμένη που σκοτώνει τα παιδιά της
μη μαρτυρήσουνε στα χέρια του εχθρού

Πόσα σ' αγαπώ έχω πνίξει αυτά τα βράδια...
πόσα μου λείπεις στραγγαλίζω κάθε μέρα...

Δεν τα μετράω. Δε μετράω ούτε ποιος είμαι

ούτε τι θέλω

πια.

Για όλα τα "σ' αγαπώ" που έχουμε πνίξει
ας ευχηθούμε να μας αναγνωριστεί
το ελαφρυντικό του πρότερου
ανύπαρκτου βίου...

Με καθίζω κάτω

Κλείνω το στόμα μου
να μην πει ότι λείπεις

Κλείνω το μυαλό μου
να μη σε ζητήσει


Κάνω ένα τσιγάρο
να ξεχάσω τη ματαιότητα

και συνεχίζω.

9.5.13

Σε κάθε τσιγάρο

Αν κάτι αναπολώ περισσότερο σε κάθε μου τσιγάρο,
είναι εκείνες οι στιγμές που απλά χαμογελούσαμε με νόημα...

Χωρίς κουβέντες, μόνο αγάπη και στα βαθιά της έρωτας.

Κι αν οι σιωπές μας κρατούσαν ώρα,
ήταν σιωπές ραντισμένες με την αγιότητα όλων των λέξεων της γης.

Γιατί ο καθένας μας είχε τον κόσμο αντίκρυ του.

27.4.13

Όχι άλλες βόλτες

Δεν ξέρω πια
από τι πρέπει να παλέψω να σωθώ,
από ποιους ανθρώπους να γλιτώσω
κι από πόσους πιθανούς έρωτες
να ξεγλυστρίσω

Ξέρω πως έμειναν λίγα καύσιμα
κι εγώ δε θέλω άλλο να βολτάρω.


20.4.13

Μάταιο

Και τι να πω

που το μυαλό μου δεν άδειασε ποτέ

από το γέλιο σου...


9.4.13

Sleeping with ghosts.



The sea's evaporated
Though it comes as no suprise.

6.4.13

Γίνε ποτάμι να κυλάς


Μετά από κάθε μεγάλη θλίψη πρέπει να διαλέξεις τι πρέπει να γίνεις:
αυτό που ήσουν, αυτό που κατάντησες ή αυτό που μπορείς να γίνεις.

Αν θέλεις τη γνώμη μου,

μη γίνεις Θάλασσα που θα παλεύει με στεριές·
μη γίνεις Λίμνη και κλειστείς στον εαυτό σου·

γίνε Ποτάμι να κυλάς και μη γυρίζεις πίσω.

30.3.13

Mermaids


I believe in the rapture
For I've seen your face
On the floor of the ocean
At the bottom of the rain

Ποτέ / Πάντα

Σαν εσένα
ποτέ ξανά
δε θα βρω
ουρανό να
με σκεπάσει.

Το χαμόγελό σου
θα μου λείπει πάντα
όπως η λευτεριά
στον ισοβίτη.

Χώρεσα μες στη χούφτα σου ένα όνειρο
με λίγο αέρα, να μπορεί να ανασαίνει
Φίλησα το χέρι σου, σε κοίταξα...

Καλή συνέχεια, σ' αυτά που τόσο αγάπησα.


10.2.13

Αντίλαλος



Απ’ όλα περισσότερο σ’ αυτό το σπίτι
μίσησα τον αντίλαλο...


Στιγμές στιγμές νομίζω
πως ακούω την καρδιά μου
να χτυπάει στους τοίχους
τους παλμούς της.


Οι εθισμοί

Κακό πράγμα οι εθισμοί...
Ιδίως στο άρωμα που είχαν κάποιες αγκαλιές.

Και ποτέ δε θα το πίστευα
ότι θα παρακαλούσα να απεξαρτηθώ...

...από Εσένα.

3.1.13

Νότες


Χτυπάω νότες
μία μία
σκέφτομαι τη συνέχεια
τις επόμενες νότες
επίτηδες
για να μπουν στο μυαλό μου
να διώξουν το γέλιο σου
από το μυαλό μου


2.1.13

Δε θέλω να σε δω να ταξιδεύεις



Σε χρειάζομαι μα σε αφήνω... Τα κομμάτια της ψυχής μου πέφτουν στο πάτωμα -το laminate, που αναρωτιόσουν αν χαράζουν τα τακούνια σου, καλό μου- και αντηχούν, τρομάζω... Τόσα κομμάτια η ψυχή μου δεν έγινε ποτέ... Μα περισσότερο με νοιάζει που θα ενώσεις τα δικά σου,

όσο κι αν αδυνατώ να πείσω τον εαυτό μου για το αυτονόητο, πως όταν το καράβι χρειάζεται ολική επιδιόρθωση και μένει στο ναυπηγείο, τα ταξίδια συνεχίζονται με άλλα καράβια.

Δεν μπορείς να κρατάς τους ανθρώπους αταξίδευτους.

Θέλω ακόμα μια βόλτα



Θέλω ακόμα μια βόλτα.

Τολμώ μπροστά σου να σταθώ και για μια φορά να μη σκύψω το βλέμμα μου στις πέτρες, θέλω ακόμα μια βόλτα. Οξυγόνο, ήλιο. Ανθρωπιά.

Με τα μάτια μου κλειστά οδηγώ τη φαντασία μου στα ομορφότερα μέρη της γης, χέρι με χέρι, εγώ κι εσύ, γέλια και πειράγματα, ταξίδι, ταξίδι στην Αγάπη μας.

...

Ανοίγω τα μάτια, λείπεις.