31.7.12

Μη λείψεις

στην Ελένη
Μη λείψεις, αγάπη μου, από όλες τις στιγμές μου
'κείνες που ονειρεύομαι κι όσες είναι να έρθουν
Μονάχα Εσύ δίνεις το νόημα και τον λόγο
όλα για Σένα, πάντα για Σένα πια...

Εγώ είμαι μόνο ένα σπίρτο βρεγμένο
Καμιάς φλογίτσας μικρής δεν κράτησα το φως...
Δε βολεύομαι με φλογίτσες, δε μου φτάνουν οι φωτιές
κι αυτή την υγρασία είναι δύσκολο να τη νικήσουν

Ήλιε μου,

από άλλα χείλη δεν θέλω να καώ,
μήτε άλλα χέρια να μου δώσουν ζεστασιά
Αυτά αγάπησα και θέλησα πιότερο απ' τα δικά μου
Αυτά μου έδειξαν πώς είναι να αναπνέω
κάθε στιγμή τον έρωτα
και να τον ψηλαφίζω

Μη λείψεις, Ήλιε μου, από το τώρα,
από το ύστερα, το αύριο, το πάντα
Έχτισα όνειρα γεμάτα μουσικές,
φωνές παιδιών και χρώματα,
παραλλαγές του μπλε...

Να ταξιδεύουμε μαζί αγκαλιασμένοι
να φτιάχνουμε και να κρατάμε αναμνήσεις

Μη λείψεις, μη μου λείψεις άλλο πια

Κάποτε μετρούσα τα άστρα...

 στην Ονειρεμένη μου


Κάποτε μετρούσα τα άστρα·
θα γινόμουν αστροναύτης
ή έστω αστρονόμος...
Λύρα, Βέγας, Ιχθύες -
το σκοτάδι είναι μαγικό!

Έσκαβα τα χώματα,
έβγαζα πετρούλες -
κάποτε κομμάτια από κάτι σπουδαίο
(όπως ήταν ό,τι έβγαινε
μέσα από τη γη)
Αρχαιολόγος, τι ωραίο..!

...

Όπως κι οι φίλοι μου,
έτσι κι εγώ έμεινα μακριά
από τα πρώτα μου όνειρα -

εκτός από το πρώτο-πρώτο
και τελικά το πιο μεγάλο:

να 'χω, λέει, όταν μεγαλώσω
έναν δικό μου άνθρωπο -
μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο -
μ' ένα φιλί να με κοιμίζει
με δυο να με ξυπνά...

Να 'χω, λέει, Εσένα.

30.7.12

Βασίλισσα

Στην Ελένη... 
Σε κάθε στεναγμό σου
βρίσκει η στεριά τη θάλασσα
κι η Γη τον Ουρανό

Σε κάθε σου σπασμό
ένα Σύμπαν γεννιέται,
ξεχειλίζει αγάπη και σβήνει

Ραίνει τον κόσμο με όνειρα
και τα κορμιά τα δένει
αχώριστα, με άστρα και με ανάσες

Για να μπορώ να σ' αγαπώ ως το τέλος
ψυχή και σώματι,

Βασίλισσά μου

Απλά

Μια ματιά στα "γιατί"...
Σε κάνει ν' αναρωτιέσαι για λίγο
κι ύστερα κλείνεις τα μάτια στα "επειδή"
- επειδή δεν υπάρχουν πάντοτε
"επειδή".

14.7.12

Το Μέλλον...

στο Λενιώ μου
Το Μέλλον κάποτε τ' ονόμαζα Θεριό,
βουνό πανύψηλο κι ανήλιαγη Εποχή

Ύστερα ήρθες και το είπες Όνειρό Μας

κι όλα τα σκόρπια μονοπάτια έγιναν δρόμος
ν α    π ο λ ε μ ή σ ο υ μ ε   τ ο   ά γ ν ω σ τ ο   Μ α ζ ί