27.5.12

Ωκεανός

για την Ελένη

 

Λατρεμένη μου
να έρχεσαι όπως η θάλασσα
στα πόδια μου, τα βράδια στις ακτές
θέλω

Να με χαϊδεύεις
και στα μέσα σου παλάτια,
τα αστροφώτιστα, ζεστά σου
να με φυλάς

Για όλα εκείνα
τα ταξίδια που δεν έκανα ποτέ,
γιατί περίμενα Εσένα
Σ' αγαπώ

Για όλα αυτά
που ξεκινήσαμε Μαζί,
με μιαν Ανάσα και το Πάντα
Σ' αγαπώ

23.5.12

Ένας δρόμος μαγικός

για την Ελένη
Να υπήρχε, φως μου, ένας δρόμος μαγικός,
που επάνω του σαν βάδιζα
να έφτανα εμπρός σου
μονομιάς -

και τα χιλιόμετρα να γίνονταν σκουπίδια

κι οι μέρες δευτερόλεπτα...

Κι εγώ
στ' αλήθεια δίπλα σου·
κι η ανάσα σου μέσ' από το φιλί σου
η πιο γλυκιά
του κόσμου
καληνύχτα

Ξανά,

για τώρα και για Πάντα...

12.5.12

Τι θέλουν;

Τι θέλουν;

Μα τι με ρωτάς..!
Να τους ακούσουμε οι άνθρωποι,
να τους πιστέψουμε...
Και μέσα από τις τζούρες, τα τσιγάρα μας
να πούμε τελικά το "δε βαριέσαι..."
(να δώσουμε την Εντολή:
"ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ")
εξαφανίζοντας και το τελευταίο χνάρι
του μνησιπήμονος πόνου
από τη μέσα κι έξω μας Μνήμη.

Κι ύστερα;

Ύστερα να πράξουν
καθώς τα λέει η κούτρα τους!
Σκουπίδια στο μανιασμένο αγέρι
οι λόγοι τους·
να οδηγήσουν ξανά το Καράβι μας
στην πιο μοναχική ξέρα.

Οι Αναίσθητοι!

Στη θέση της καρδιάς έχουν μυαλό δυσλειτουργικό.
Στη θέση του μυαλού έχουν Κενό.

Κι εμείς στη θέση της ευθύνης
το "δε βαριέσαι" και μια τζούρα πόνο.

Έλληνες.


7.5.12

Ξημέρωσε η ζωή

για την Ελένη
Ξημέρωσε η ζωή
όταν το πρώτο μας φιλί την πήρε από το χέρι
να την τραβήξει μες στο Φως

κι ο δρόμος άνοιξε, μας πάει
εκεί που ονειρευόμασταν παιδιά
κι ας μη γνωρίζαμε ο ένας για τον άλλον

Βλέπω τ' αστέρια να κυλούν, μαργαριτάρια
που φέρνουν μέσα τους τη λάμψη της αγάπης,
επάνω στις καμπύλες του κορμιού σου

Και βλέπω εσένα, λατρεμένη μου, υπέροχη
σα να σε σμίλεψε η Γη κι ο Ουρανός
μόνο για μένα


Ωκεανέ μου
πώς ξημέρωσε η ζωή
το δευτερόλεπτο
που σε είδα να μου γνέφεις
μια παραδείσια ημέρα
του Απρίλη