30.12.12

Γι' αυτό αγαπώ τα μάτια



Με κλειστό στόμα δε λες τίποτα,
με κλειστά αυτιά δεν ακούς τίποτα,
με κλειστή μύτη δε μυρίζεις τίποτα,
με κλειστά χέρια δεν πιάνεις τίποτα,

με κλειστά μάτια βλέπεις τα πάντα.


Πέτρα ή βράχος



Αν είμαι μια πέτρα
που κύλησε στο δρόμο σου
και σκόνταψες
κλώτσησέ με παραπέρα
αλλά τουλάχιστον
μη με μισήσεις

Αν είμαι ένας βράχος
που σε παρέσυρε
μίσησέ με δίκαια
για τον πόνο και τον χρόνο
αλλά μην κουραστείς
να με κλωτσήσεις

γιατί χειρότερος πόνος
από την έλλειψή σου
δεν υπάρχει.


27.12.12

Του Έρωτα τοπία



Τα πιο όμορφα δάση
είναι εκεί που ξαπλώνεις τα μαλλιά σου στο μαξιλάρι
Κι όταν ο ήλιος σχίζει τις κουρτίνες
μυριάδες ξέφωτα, σκύβω να τα φιλήσω...

Τα πιο όμορφα λιβάδια
είναι εκεί όπου η πλάτη σου, λεία, φτάνει στην κούρμπα
Κι όταν το χέρι μου σε διασχίζει
χαμογελάς που ανατριχιάζεις, σ' αγαπώ...

Τα πιο όμορφα ποτάμια
είναι εκεί που φεύγεις και με παίρνεις
στου μαγικού χορού σου την κορύφωση
και γέρνω επάνω σου για να σε προσκυνήσω...

Το πιο όμορφο τοπίο στη γη
είσαι Εσύ.

Τεχνολογία



Τόσα βήματα, τόση "πρόοδος", τόση επιστήμη, τεχνολογία, ανάπτυξη... Δεν κατάφεραν εκείνο που μόνο με Άνωθεν βοήθεια μπορούμε να καταφέρουμε... Ένα τεράστιο, αδιανόητο, παγκόσμιο Μαζί, ένα υπέρλογο, εξωκοσμικό και ενδοκοσμικό ταυτόχρονα Ένα.

Κι οι δρόμοι μας διασταυρώνονται επικίνδυνα, χωρίς παραχωρήσεις, σε μια ξέφρενη πραγματικότητα που ακόμα κι οι άγγελοι ντυμένοι τροχονόμοι βαδίζουν απαρατήρητοι ανάμεσά μας.

17.12.12

Μεταξύ


Αχανές πεδίο το μεταξύ
του "σε αφήνω" και
του "σε αφήνω να φύγεις"

Σαν το κενό ανάμεσα
στο "δε σε αντέχω" και
το "δεν αντέχω να σε πονώ"

Όπως το χάσμα μεταξύ
μιας πυρκαγιάς που καταστρέφει και
μιας καρδιάς που φλέγεται

Μεταξύ

της τρικυμίας που τσακίζει ένα καράβι και
της θάλασσας που γλυκαίνει κάποιον έρωτα

ενός "δε θέλω να σε δω" και
ενός "θα σβήσω αν δε σε δω"

ενός "αντίο" και
ενός "πού είσαι;"

του "σε μισώ" και
του "σ' αγαπώ"

του "σε μισώ" και
του "σ' αγαπώ όσο δεν μπόρεσα ποτέ".

9.12.12

Τα βράδια ο αέρας
σαν φάντασμα
προσπαθεί να με τρομάξει

Χαμογελάω...

Τίποτα δε με τρομάζει
πιο πολύ
απ' τη δική σου απουσία

8.12.12

Η γουβίτσα

για την Ελένη
Στο λακκάκι του λαιμού σου γεννιούνται όλα -
τόση αγάπη, τόση ομορφιά κι ο Έρωτας -
που εμπρός του στέκω αμίλητος
Σε προσκυνώ
όπως οι κάμποι παραδίνονται στον ήλιο
ολημερίς τα καλοκαίρα

Τούτη η γουβίτσα του λαιμού σου
πώς μου λείπει...
Να σκύβω να τη φιλώ ψιθυριστά
Να μου ζεσταίνεις τα μαλλιά με τις ανάσες σου

Πολυτιμότερη αγκαλιά όλου του κόσμου
σφίγγε με
μέχρι να τελειώσει αυτή η πλάση...

12.11.12

Μου λείπει το κορμί σου μέσα στην αγκαλιά μου
τόσο που όταν ξαπλώνω για να κοιμηθώ
δεν βρίσκω βόλεμα για τα χέρια μου...


Μόνο ο Θεός ξέρει τι ονειρεύομαι αγκαλιά με το Κενό
και πώς ανασαίνω δίχως τα φιλιά σου.

10.11.12

Δεν αρκεί το "σ' αγαπώ"



Δεν αρκεί να λες "σ' αγαπώ".

Πρέπει να ανοίξει κι ο άλλος έναν μικρό φεγγίτη έστω,
να πάρεις λίγο ήλιο και αέρα,
για να τον αγαπήσεις ακόμα πιο δυνατά.

Χρειάζεται μια χαραμάδα να σου αφήσει,
νά 'χεις ελπίδα πως μπορείς να ξαναμπείς
μες στη ζωή του -
έστω και μες στην πίκρα του να δει
πόσο σπουδαίος θησαυρός είναι για σένα

Η Αγάπη είναι οι ρόδες της ζωής,
μα ο Έρωτας το καύσιμο·
που όταν το καις ολότελα και δεν ξαναγιομίζεις,
όσο κι αν δεν το θέλεις,
η ζωή
θα σε αφήνει εδώ...

Κενό, μονάχο, στερημένο.

17.10.12

Τα "Σ' Αγαπώ"

Όλα σου τα "σ’ αγαπώ"
να κλείνουν μέσα τους τον πόθο για έναν κόσμο
που θά ‘θελες να ζήσετε μαζί
βήμα-βήμα, χέρι-χέρι, δάκρυ-δάκρυ

Να σβήνει μέσα τους ο κόπος της ημέρας
και να γεννιέται τ’ Όνειρο

Εκεί που οι άλλοι απλά ρωτούν ή απαντούν
εσύ να λες το "σ’ αγαπώ" μα όχι με τα χείλια
Με την ψυχή σου να το νιώθεις
αλλιώς να μην το πεις ποτέ.

Είναι λειψά τα "σ’ αγαπώ"
αν αφήσεις τη μαγεία να κρυφτεί
και δε σε μέλλει να τη φέρεις πάλι πίσω.

10.9.12

Ευγνωμονώ τους γύρω μου ανθρώπους
για όλα τα "πρόσεχε" και όλα τα "φυλάξου" τους
Μα πιο πολύ λαχταρώ να αποδείξω
πόσο λάθος ήταν τα "δε θα τα καταφέρεις" τους -

μήπως έτσι καταλάβουν
πως το ζητούμενο δεν είναι να πεθαίνεις
μέσα στη στασιμότητά σου,
στερώντας από την ψυχή σου
εκείνο που στ' αλήθεια ποθεί,

αλλά να μην καταδέχεσαι
να στερηθείς εκείνο που 'χεις ήδη αγγίξει
και περιμένει να το αρπάξεις.

Να λατρεύεις την Αγάπη,
θα σε κρατήσει ζωντανό.

31.7.12

Μη λείψεις

στην Ελένη
Μη λείψεις, αγάπη μου, από όλες τις στιγμές μου
'κείνες που ονειρεύομαι κι όσες είναι να έρθουν
Μονάχα Εσύ δίνεις το νόημα και τον λόγο
όλα για Σένα, πάντα για Σένα πια...

Εγώ είμαι μόνο ένα σπίρτο βρεγμένο
Καμιάς φλογίτσας μικρής δεν κράτησα το φως...
Δε βολεύομαι με φλογίτσες, δε μου φτάνουν οι φωτιές
κι αυτή την υγρασία είναι δύσκολο να τη νικήσουν

Ήλιε μου,

από άλλα χείλη δεν θέλω να καώ,
μήτε άλλα χέρια να μου δώσουν ζεστασιά
Αυτά αγάπησα και θέλησα πιότερο απ' τα δικά μου
Αυτά μου έδειξαν πώς είναι να αναπνέω
κάθε στιγμή τον έρωτα
και να τον ψηλαφίζω

Μη λείψεις, Ήλιε μου, από το τώρα,
από το ύστερα, το αύριο, το πάντα
Έχτισα όνειρα γεμάτα μουσικές,
φωνές παιδιών και χρώματα,
παραλλαγές του μπλε...

Να ταξιδεύουμε μαζί αγκαλιασμένοι
να φτιάχνουμε και να κρατάμε αναμνήσεις

Μη λείψεις, μη μου λείψεις άλλο πια

Κάποτε μετρούσα τα άστρα...

 στην Ονειρεμένη μου


Κάποτε μετρούσα τα άστρα·
θα γινόμουν αστροναύτης
ή έστω αστρονόμος...
Λύρα, Βέγας, Ιχθύες -
το σκοτάδι είναι μαγικό!

Έσκαβα τα χώματα,
έβγαζα πετρούλες -
κάποτε κομμάτια από κάτι σπουδαίο
(όπως ήταν ό,τι έβγαινε
μέσα από τη γη)
Αρχαιολόγος, τι ωραίο..!

...

Όπως κι οι φίλοι μου,
έτσι κι εγώ έμεινα μακριά
από τα πρώτα μου όνειρα -

εκτός από το πρώτο-πρώτο
και τελικά το πιο μεγάλο:

να 'χω, λέει, όταν μεγαλώσω
έναν δικό μου άνθρωπο -
μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο -
μ' ένα φιλί να με κοιμίζει
με δυο να με ξυπνά...

Να 'χω, λέει, Εσένα.

30.7.12

Βασίλισσα

Στην Ελένη... 
Σε κάθε στεναγμό σου
βρίσκει η στεριά τη θάλασσα
κι η Γη τον Ουρανό

Σε κάθε σου σπασμό
ένα Σύμπαν γεννιέται,
ξεχειλίζει αγάπη και σβήνει

Ραίνει τον κόσμο με όνειρα
και τα κορμιά τα δένει
αχώριστα, με άστρα και με ανάσες

Για να μπορώ να σ' αγαπώ ως το τέλος
ψυχή και σώματι,

Βασίλισσά μου

Απλά

Μια ματιά στα "γιατί"...
Σε κάνει ν' αναρωτιέσαι για λίγο
κι ύστερα κλείνεις τα μάτια στα "επειδή"
- επειδή δεν υπάρχουν πάντοτε
"επειδή".

14.7.12

Το Μέλλον...

στο Λενιώ μου
Το Μέλλον κάποτε τ' ονόμαζα Θεριό,
βουνό πανύψηλο κι ανήλιαγη Εποχή

Ύστερα ήρθες και το είπες Όνειρό Μας

κι όλα τα σκόρπια μονοπάτια έγιναν δρόμος
ν α    π ο λ ε μ ή σ ο υ μ ε   τ ο   ά γ ν ω σ τ ο   Μ α ζ ί



13.6.12

Περπάτησες...
Χιλιόμετρα, χρόνια
μέσα σε δρόμους μοναξιάς,
ανάμεσα από ανθρωπόμορφες ασυνείδητες αναίσθητες υπάρξεις
Με σκυμμένο κεφάλι να μετράς σταγόνες στις λακούβες των δρόμων...
Με τα χέρια να παίζουν άσκοπα τις τρύπες στις τσέπες του σακακιού σου...

Έμεινε ένα ψίχουλο

Δεν έχει γεύση πια
Ποτέ δεν είχε, αλήθεια...

Λοιπόν,
κάπου θα βολέψεις την περιουσία σου κι αυτό το βράδυ·
τα μπαλώματά σου·
τον μούργο που μοιράζεται τις σκέψεις σου

Δεν περιμένεις θαύματα από κατ' όνομα και μόνον ανθρώπους -
δεν περιμένεις Κράτος,
δεν περιμένεις να σωθείς

Αφήνεσαι

Δεν βοήθησαν ποτέ τα δάκρυα...
Μην κλάψεις, δεν υπάρχει λόγος·
άσε τον ουρανό να κλάψει επάνω σου...

Πάλι βρεγμένος θα κοιμηθείς
Πάλι βρεγμένοι οι δυο σας
με τον μούργο σου.

Μα μη λυπάσαι
Ο ήλιος το πρωί θα σε στεγνώσει

κι οι ανθρώποι περισσότερο.



12.6.12

Ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις το αύριο
Κάλλιο να σκέφτεσαι με πάθος τη στιγμή σου,
να τη βαστάς σφιχτά και να τη νιώθεις

Γιατί, στο λέω,
'κει που πνίγεσαι, δίχως ποτέ να πεθαίνεις,
έρχεται ένα χέρι να σε τραβήξει
και να σε καθίσει στον θρόνο σου

Βρίσκεις ό,τι σου έλειπε πάντοτε,
όταν αρχίζει να σε κουράζει επικίνδυνα
η απιστία στις εκπλήξεις της ζωής

και βγαίνεις πάλι στο ηλιόφως
όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις
πόσο μισείς το αγαπημένο σου σκοτάδι

Πάντοτε σε περίμενε η ζωή, κατάλαβέ το...

27.5.12

Ωκεανός

για την Ελένη

 

Λατρεμένη μου
να έρχεσαι όπως η θάλασσα
στα πόδια μου, τα βράδια στις ακτές
θέλω

Να με χαϊδεύεις
και στα μέσα σου παλάτια,
τα αστροφώτιστα, ζεστά σου
να με φυλάς

Για όλα εκείνα
τα ταξίδια που δεν έκανα ποτέ,
γιατί περίμενα Εσένα
Σ' αγαπώ

Για όλα αυτά
που ξεκινήσαμε Μαζί,
με μιαν Ανάσα και το Πάντα
Σ' αγαπώ

23.5.12

Ένας δρόμος μαγικός

για την Ελένη
Να υπήρχε, φως μου, ένας δρόμος μαγικός,
που επάνω του σαν βάδιζα
να έφτανα εμπρός σου
μονομιάς -

και τα χιλιόμετρα να γίνονταν σκουπίδια

κι οι μέρες δευτερόλεπτα...

Κι εγώ
στ' αλήθεια δίπλα σου·
κι η ανάσα σου μέσ' από το φιλί σου
η πιο γλυκιά
του κόσμου
καληνύχτα

Ξανά,

για τώρα και για Πάντα...

12.5.12

Τι θέλουν;

Τι θέλουν;

Μα τι με ρωτάς..!
Να τους ακούσουμε οι άνθρωποι,
να τους πιστέψουμε...
Και μέσα από τις τζούρες, τα τσιγάρα μας
να πούμε τελικά το "δε βαριέσαι..."
(να δώσουμε την Εντολή:
"ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ")
εξαφανίζοντας και το τελευταίο χνάρι
του μνησιπήμονος πόνου
από τη μέσα κι έξω μας Μνήμη.

Κι ύστερα;

Ύστερα να πράξουν
καθώς τα λέει η κούτρα τους!
Σκουπίδια στο μανιασμένο αγέρι
οι λόγοι τους·
να οδηγήσουν ξανά το Καράβι μας
στην πιο μοναχική ξέρα.

Οι Αναίσθητοι!

Στη θέση της καρδιάς έχουν μυαλό δυσλειτουργικό.
Στη θέση του μυαλού έχουν Κενό.

Κι εμείς στη θέση της ευθύνης
το "δε βαριέσαι" και μια τζούρα πόνο.

Έλληνες.


7.5.12

Ξημέρωσε η ζωή

για την Ελένη
Ξημέρωσε η ζωή
όταν το πρώτο μας φιλί την πήρε από το χέρι
να την τραβήξει μες στο Φως

κι ο δρόμος άνοιξε, μας πάει
εκεί που ονειρευόμασταν παιδιά
κι ας μη γνωρίζαμε ο ένας για τον άλλον

Βλέπω τ' αστέρια να κυλούν, μαργαριτάρια
που φέρνουν μέσα τους τη λάμψη της αγάπης,
επάνω στις καμπύλες του κορμιού σου

Και βλέπω εσένα, λατρεμένη μου, υπέροχη
σα να σε σμίλεψε η Γη κι ο Ουρανός
μόνο για μένα


Ωκεανέ μου
πώς ξημέρωσε η ζωή
το δευτερόλεπτο
που σε είδα να μου γνέφεις
μια παραδείσια ημέρα
του Απρίλη

11.3.12

"Σωτήρες"
αυτόκλητοι -
ενίοτε ετερόκλητοι..
Να έρθετε αφού το θέλετε!
Ας αποδειχθεί πόσο λίγο σας χρειαζόμαστε.


Εμείς Θέλουμε Την Αγάπη.
Να αναπνεύσουμε. Να ζήσουμε.
 

Εισβολείς
διπρόσωποι,
αξιολύπητοι Φαρισαίοι,
θρασίμια... Ελάτε όπως ξέρετε -
δίχως αιδώ, δίχως ντροπή, αναξιοπρεπώς!


Εμείς Θέλουμε Την Αγάπη.
Να μας γλυκάνει. Να μας γιατρέψει.

 
Εμείς με μια αγκαλιά χορταίνουμε Ελπίδα,
με ένα φιλί Πίστη...

Εμείς με ένα Σ' Αγαπώ αλλάζουμε τον Κόσμο...
 
...και μέσ' από τη λάσπη ανασύρουμε πετράδια
και μες στη στάχτη φυτεύουμε το Αύριο·

αυτό που τώρα ρίχνετε,
για να το βρείτε εμπρός σας.

5.3.12

Ελένη

Λιακάδα μου και Άνοιξη κι απρόσμενη Βροχή μου,
που πλένεις με κατάνυξη ως μέσα την ψυχή μου,

μπορώ μέσα στα μάτια σου να ζήσω χίλιους μύθους...
Κι όταν συνέλθω να 'σαι εκεί, μες στον παλμό του στήθους,

να μου ζητάς να χάνομαι για πάντα στα φιλιά σου·
σα ναυαγός να αισθάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου.

Κι αφήνομαι... Σου αφήνομαι, γιατί σε Σένα ανήκω -
τα πρωινά να έρχεσαι να ψιθυρίζεις "σήκω,

έξω χιονίζει αγάπη μου", "έλα να φας" και "ντύσου
να λούζονται οι μέρες μου το φως του Παραδείσου!

Ανάσα μου και Γέλιο μου σ' έχω ανάγκη τόσο
που θα μπορούσα να καώ χωρίς να μετανιώσω

μες στο μαγκάλι του Έρωτα που άναψες για μένα·
να λέω μέχρι τα πέρατα πως θέλω Μόνο Εσένα.

14.2.12

" Ε σ ύ "


14.02.12
Στο Δημήτρη μου
Εσύ, ο ήλιος του Δεκέμβρη  που ανέτειλε
"'Οσο το κορμί ρίχνει σκιά θα σου δοθώ..."
ζεσταίνοντας για Πάντα την καρδιά μου
Έλουσες πόθο και λαχτάρα τα όνειρά μου
Αγκάλιασες μ’ ευχές τα βλέφαρά μου...
Εσύ


Σα μια  δροσοσταλίδα της Αυγής, Εσύ,
κυλάς νωχελικά  πάνω στο Μπλέ μου
Πυρπόλησες τις κρύες Χαραυγές μου
Πλημμύρισες τα πάντα Ουρανό...
Μόνο Εσύ   (θα μπορούσες)


Στάζε το μέλι της αγάπης σου στα χείλη μου
και φίλα με ώσπου ο ήλιος να ματώνει...
Βάψε μια τρικυμία να λυτρώνει,
στα χρώματά σου θέλω Μόνο να πνιγώ..

Πάντα Μόνο Εσύ

κι εγώ

Μαζί

Εσένα μόνο

στο Ελενάκι


Από τους ήχους, τις φωνές, τις καταστάσεις... δίπλωσα
Από τις φλόγες, τους καπνούς και τις εντάσεις... δάκρυσα

Μια αγκαλιά σαν ουρανό να με σκεπάσει... νοστάλγησα...
Εσένα Μόνο θέλω πια, να μου χαρίζεις
τη σιγουριά μέσα στον κόσμο που αλλάζει
Την ομορφιά κι έναν παράδεισο ανθρώπινο
Ζεστά φιλιά όταν με βρίσκει το μαράζι

*****

Εσένα θέλω Μόνο πια, να ανασαίνω
μέσα απ' τα χείλη σου τον άνεμο του κόσμου
Τα δυο σου χέρια να φιλώ μέχρι το άπειρο
Βαθιά στα μάτια σου να βρίσκω όλο το φως μου

*****

Θέλω εσένα Μόνο πια, κι όλα τα θέλω σου
να γέρνουν πλάι μου μαζί με το κορμί σου
Μόνο Μαζί, Πάντα Μαζί ως το ξημέρωμα

Νά 'σαι ο δρόμος Μου, να είμαι η διαδρομή Σου.

3.1.12

Πέντε

Άγια, πανόσια η μέρα που με βρήκες
κι επάνω μου έσταξες μια στάλα από το φως σου·
ένα ποτάμι με φιλιά, εκτός ελέγχου,
να θέλω μέσα του να πέσω, να σωθώ...

Είσαι ο σταθμός που δεν τολμάω να αλλάξω·
η συγχορδία που γητεύει όλους τους φόβους -
μια Λα ματζόρε που γιατρεύει την ψυχή
κι ορθώνει επάνω από τα σύνορα του κόσμου
δρόμους και γέφυρες, να ενώσουμε τα χέρια.

Πάντα Μαζί, πάντα στο Μπλε να επιμένουμε
όλες τις λέξεις και τα θέλω να βουτάμε
Πάντα στο Πέντε να ποντάρουμε κι οι δύο
όλο το είναι μας, για χάρη του Μαζί 

Πάντα στο Πέντε, σαν προσευχή...
Πάντα και Μόνο και Μαζί.


το μπλε πριν την αυγή