12.12.11

Το μπαλόνι

Αν μέσα στην ψυχή σου έχεις κρύψει ένα μπαλόνι
και δυο παπούτσια παιδικά, κανένας δεν το ξέρει

Μπορείς να ζεις, να περπατάς με άδειο το βλέμμα
κι όπου ορίζουν οι στιγμές να βγεις, εκεί να χάνεις
τη λάμψη που σου χάριζε δικαίωμα στο όνειρο...

Μπορείς ακόμη να γελάς ανάμεσα απ' τους φόβους
κι ανάμεσα από αδειανούς, ανέκφραστους πτωχούς
να πολεμάς τα χρόνια που σου μόλυναν τις σκέψεις
- να πολεμάς, να πολεμάς, να μένεις πάντα πίσω...

Κι όσο μπορείς να δέχεσαι πως είναι πια σβησμένο
αυτό που φέγγιζε καιρό τ' ανήλιαγά σου εσώψυχα,
μπορεί να ψάχνεις να σωθείς μέχρι να ξεψυχήσεις...

Αν μέσα στην ψυχή σου έχεις κρύψει ένα μπαλόνι
και δυο παπούτσια παιδικά, πρέπει να πολεμήσεις.

6.12.11

Άνθρωποι

Μπορείς ακόμη μέσα από τις γρίλιες των ανθρώπινων υπάρξεων
να δεις το φόβο, την ανάγκη, την οργή, την επανάσταση
και κάθε λέξη να τη κάνεις να μιλήσει· να εκφράσει
το αρχικό κι αληθινό συναίσθημα εκείνου που την είπε.

Γιατί πίσω απ' τη σάρκα, τα οστά, τις φλέβες και το αίμα,
πιο πίσω ακόμη από τα λόγια και τις σκέψεις,
κρύβονται σπάνιες ψυχές· παιδιά που έχουν προδοθεί,
ερωτευμένοι που ταιριάξαν με τον πόνο,
επαναστάτες που βολεύτηκαν και ξέχασαν,
γυναίκες όμορφες που βιάστηκαν να τρέξουν,
άντρες που γίνονται καθρέφτες των καιρών -

όλοι κρυμμένοι ανευλαβώς πίσω από προσωπεία
και ρούχα κι αποκτήματα κι όνειρα δανεικά...

Μα αν δεις βαθιά - όσο μπορείς - ανάμεσα απ' τις γρίλιες,
που ασυναίσθητα όλοι μας αφήνουμε ανοιχτές,
κάπου θα δεις και το Παιδί που θέλει να γελάσει
και την Ψυχή που κρύφτηκε φοβούμενη τους άλλους:
εμένα, εσένα, τους καιρούς,
την ίδια τη ζωή.

Θα μείνει μόνο ένα "γιατί"

Και μετά...
ένα "γιατί"...
αόριστο, απάνθρωπο,
αναπάντητο...

...κι η Λήθη,

να νεκρώνει τα πιο ανθρώπινα αισθήματα
να σου λέει πως δεν υπήρξε η ζωή,
'κείνη που είσαι βέβαιος πως έζησες

Κι ο Δρόμος,

μακρύς ανήφορος, στενός,
πάνω στις πλάτες σου ν' αφήνει αμφιβολίες
κι ανάγκες μάταιες, που δε θα τις φροντίσεις.

...Κι ο Κόσμος θα 'ρθει να σου πει,

πως είναι δύσκολο η ψυχή στ' αλήθεια να αγαπήσει
όσο τη σκέψη σου ορίζουν οι μοδάτοι,
οι εκλεκτοί, οι πρόστυχοι και οι προσκυνημένοι.

Ξεχάστηκες...
Κάπου, παλιά, θυμάσαι πως γινόταν
καρδιά να σμίξει με καρδιά, όπως βροχή με χώμα -
δίχως του χρόνου τα λουριά να πνίγουν την αγάπη!

Ξεχάστηκες...

Θα μείνει μόνο ένα "γιατί"
αόριστο, απάνθρωπο,
αναπάντητο.

Γίνεσαι άνθρωπος


Στα μάτια σε κοιτούν

"Βοήθεια..."

Κάνεις ένα βήμα εμπρός
και δυο πίσω.

Δε σε αφήνουν οι άλλοι -
οι "Καθαροί".

"Αφήστε με επιτέλους!",
ξεσπάς

και γίνεσαι Άνθρωπος.