31.10.11

Μου είπες κάποτε

Μου είπες κάποτε πως με ερωτεύτηκες
γιατί τις σκέψεις μου όριζε πρωτίστως η αγάπη...
Κι εγώ απορούσα, που τυφλά με άγγιζες
και μού 'δινες να πιω ζωή απ' τη δική σου ανάσα:

Τούτος ο Ήλιος τι ζητά στοργή μες στα σκοτάδια;

Χίλιες μέρες μετά - ή μήνες ή χρόνια -
και με ένα σάψαλο κορμί στα κόκαλά μου επάνω
τ ο   ε ί δ α, πως εκείνο το λαμπύρισμα κι η φλόγα,
που μες στα λόγια μου έβρισκες κι έτσι με αγαπούσες,

ήταν κομμάτι απ' τη φωτιά που μ' έκαψε ως μέσα:

Ήσουν  ε σ ύ, ο ήλιος μες στη σκέψη μου κι η φλόγα,
που μέσα από το βρώμικο πηγάδι της ψυχής μου
τράβηξες κι έβγαλες στο φως καθάριο το νερό της,

να 'χω να πίνω, να μεθώ, τις μέρες που μου λείπεις
κι ύστερα, όταν έρχεσαι, να σου μιλώ γι' αγάπη...

27.10.11

Δώσε μου ανάσα.

Έλα... Ο ήλιος φεύγει σε λίγο.
Σάρκα στη σάρκα,
βλέμμα στο βλέμμα,
να πολεμήσουμε ξανά τους δαίμονές τους,
να δώσουμε στον κόσμο λίγη αγάπη.

Δώσε μου ανάσα.

Κι όπως σου πέφτει ένα ποτήρι από τα χέρια
και γίνεται κομμάτια,
θρυμμάτισέ την
τούτη τη μίζερη ζωή που σέρνω πίσω μου.
Ο ήλιος φεύγει..


Δώσε μου ανάσα.

Σε ζηλεύω
πού 'χεις ακόμα τις ελπίδες σου ολόρθες:

στητά μαχαίρια στης απόγνωσης το στήθος
χαράζουν δρόμους να διασχίσουμε την άβυσσο.

24.10.11

Πέρα από τη σάρκα


Ν α   β λ έ π ε ι ς   π έ ρ α   α π ό   τ η   Σ ά ρ κ α ,
σου το λέω -

ο Κόσμος δεν επέζησε χάρη στην πέτρα,
στο μέταλλο ή στο χαρτί

μα από τους έρωτες, τα αισθήματα, τα πάθη
κι απ' της μητέρας τη στοργή κρατήθηκε

να μη σκορπίσει.

Χρώματα

Πήρα μπογιά από τα γέλια των παιδιών...
Έβαψα με αυτή τα πένθιμα μεσημέρια μου,
πάνω απ' το μαύρο που τα σκέπασε πανί,
τη μέρα που σε ξέχασα -

να βγει ένα νόημα κι η αφορμή
για το επόμενο βήμα.

21.10.11

Την ίδια την ψυχή σου

Στο λέω, την ίδια την ψυχή σου
πρέπει να έχεις για μελάνι μες στην πένα σου

Μα αν έχεις τόσο ξοδευτεί που δεν υπάρχει
κουράγιο κάτι να αισθανθείς, κάτι να νιώσεις,
βάλε στην άκρη το χαρτί, κοίτα να δώσεις
λίγη ξεκούραση στη φορτωμένη σου καρδιά

Κι όταν η σπίθα δώσει τη φωτιά της,
αβίαστα κι ολόψυχα θα γράψεις -

κάτι απ' την ύπαρξή σου για να μείνει
γραπτό, μέσα στη θάλασσα
της τρέλας της ανθρώπινης.

14.10.11

Κι ίσως μονάχα ένα χάδι τρυφερό
από το χέρι μιας γυναίκας που σε νιώθει
μπορεί να κάψει όλα τ' αγκάθια της καρδιάς
και την ψυχή σου μονομιάς να εξαγνίσει...

5.10.11

Lost control


Στάλες

Αν ήμουν κάποια από τις στάλες που χαζεύεις,
αυτές που πέφτουν στα στενά και σιγοσβήνουν
δίχως ποτέ κανείς να κλαίει για τη ζωή τους,
δε θα με γνώριζες, δε θά 'πεφτε ποτέ
το ανταριασμένο μου το σύμπαν πάνωθέ σου...

Θα 'μουν μια σκέψη φευγαλέα, ένα τρένο,
που απλώς ταξίδευε κοντά στη γειτονιά σου.
Κι όταν το κοίταξες δειλά, πίσω απ' το τζάμι,
άκουσες μόνο τους τριγμούς πάνω στις ράγες
κι είδες μονάχα ένα φως να αλαργεύει.

Θα 'μουν μια λάμψη στιγμιαία, ένα ξενύχτι,
όπως εκείνα που ποτέ δεν τα θυμάσαι.
Μια καταιγίδα ξαφνική, καταραμένη
μέσα στους ήλιους να τη σβήνει η λησμονιά.

Αν ήμουν κάποια από τις στάλες που χαζεύεις
αυτή τη νύχτα που όλα θέλεις να τα σβήσεις,
τούτος ο δρόμος θα 'ταν πάντοτε κλειστός.
Θα είχες διαλέξει τη ζωή που σου ταιριάζει
κι ίσως η Αγάπη να 'χε λόγο να γελά...

Ας ήταν έτσι κι ας σιγόσβηνα στο δρόμο...
Φτάνει να έπαιρνες το δρόμο της χαράς -

φτάνει να σ' έβλεπα για λίγο να γελάς.