27.8.11

Το φάντασμα

Κάπου βαθιά μες στην καρδιά μου
κρύβω ένα φάντασμα θλιμμένο,
που απέμεινε παρατημένο, άχρηστο,
να κλαίει επάνω από τα χρόνια μου -
τα ποτισμένα από το μύρο της αγάπης σου...

Κι όταν αφήνω τον καημό να με λυτρώσει
από του κόσμου την στεγνή αδιαφορία,
κάπως το ακούω ν' ανασαίνει, να με βλέπει
μέσ' απ' τα σίδερα της αυστηρής του φυλακής
και να ζητάει μάταια συγχώρεση.

Απ' τον καιρό που μού 'φυγες, το 'χω ξεχάσει
ή κάνω τάχα πως δεν ξέρω αν υπάρχει -
γιατί το ξέρω, αν βαλθώ να του χαρίσω
τη λευτεριά που μανιασμένα επιζητά,
θα 'χει για πάντοτε αδειάσει η καρδιά μου...

Και θα 'χει φύγει ό,τι αξίζει να θυμάμαι,
από τις μέρες που ο πόθος σου για μένα
μύρωνε σπάταλα τη στερημένη ύπαρξή μου...

20.8.11

Μη φοβάσαι

Δεν είναι πτώση η Αγάπη στο κενό,
μα το αλεξίπτωτο που ανοίγει όταν πέφτεις...
Μην τη φοβάσαι, στο μυαλό σου είν' το θεριό
και σου αρπάζει τα χαμόγελα σαν κλέφτης.

Ήλθα με θάρρος να σου πω για τη Σιωπή,
που χτίζει γέφυρες κι ανοίγει μονοπάτια...
Μην τη φοβάσαι, άφησέ τη να σου πει
πώς αγκαλιάζονται οι ψυχές μέσ' απ' τα μάτια.

Το πρόσωπό σου το λευκό φεγγοβολά
και πόσο μοιάζει να ζηλεύει η Σελήνη...
Μην τη φοβάσαι, άφησέ τη στα ψηλά -
κι εμείς εδώ στα χαμηλά έρημοι κρίνοι,

τη Μ ο ν α ξ ι ά να πολεμάμε στο σεντόνι...
Μην τη φοβάσαι, είν' αυτή που μας ενώνει.
.