30.7.11

Εμείς η αλλαγή μας

"Έχεις δρόμο ακόμα",
μου είπαν...
"Πρέπει να γίνεις τέλειος"...

Κι εγώ φοβόμουν
κι όλο περίμενα, σεμνά,
την έγκρισή τους

Οι μέρες έφυγαν
Κι οι ώρες, τα λεπτά
σα να μην έζησαν ποτέ
μες στη δική μου τη ζωή

Ένα ζεστό απόγευμα
φόρεσα τα φτερά μου
Δίχως να πω κουβέντα
τιθάσευσα τους φόβους μου

κι άλλαξα την πορεία.



Αν δεν γινόμουν, άραγε,
εγώ η αλλαγή μου,
ως πότε ακόμα θα 'βλεπα
το χρόνο να μου φεύγει;



Μονάχα εμείς αλλάζουμε
τα σύνορα στον χάρτη


Κι αν δεις καλά και τολμηρά,
με ορθάνοιχτα τα μάτια
του κεφαλιού και της ψυχής,
πίσω από τις ευθείες
που οι γνωστικοί ορίζουν
προβάλλουν άπειρες στροφές,
πρωτόγνωρες καμπύλες

που μόνο αν έχεις τα φτερά στις πλάτες σου ανοιγμένα
θα ευλογηθείς να τις χαρείς και τη ζωή ν' αλλάξεις
.


18.7.11

Δύσκολο

Δύσκολο

απ' τις εντός σου ρίζες να διαλέγεις

κείνες που ακόμη σ' ενοχλούν

και να τις ξεριζώνεις.

Υπάρχουν...

Υπάρχουν ώρες και στιγμές
που σβήνονται απ' τη μνήμη,
γιατί δεν έχεις το κουράγιο - όπως τότε -
ν' αντέξεις τον κακό σου εαυτό
κι ούτε στα πύρινα του πάθους τ' ακρογιάλια
να ξεχαστείς.

Υπάρχουν γεύσεις που διαγράφονται απ' τη μνήμη,
όπως το πόσο αλμύριζε το δέρμα της τα βράδια,
το πώς γευόταν το κρασί ο ουρανίσκος
προτού χαθεί ο κόσμος.

...

Κι υπάρχουν τόσα χρώματα που πρέπει να ξεχάσω,
ήχοι και νότες που δεν πρέπει να μιλούν -
να μένει ασάλευτος ο κόσμος που σε είχα,
να μένει ακίνητος ο ίσκιος της ζωής.
Όλα βουβά κι ασπρόμαυρα να τρέχουν, να μη νιώθω

πως κάπου εδώ γεννήθηκε η αγάπη

κι η φωτιά.