26.5.11

Αργά

Κι ώσπου να δείξεις τι είναι για σένα

έχει φύγει...

Κι ώσπου να πεις πως όλα θα φτιάξουν

έχει φύγει...

Και μέχρι να δώσεις ό,τι έχεις
και μέχρι να ανοίξεις την πιο ζεστή αγκαλιά
και μέχρι να φωτίσεις για λίγο το σκοτάδι

έχει φύγει.



Κι είναι καιρός πια
ν' αγαπήσεις τους ανθρώπους
όσο είναι ακόμα μαζί σου.


14.5.11

Σφηνωμένη στο μυαλό μου η εικόνα σου
να ρωτάει το γιατί και να σωπαίνω...
Τόσα χρόνια πόσο μου 'λειψε το στόμα σου
να μου δώσει το φιλί το αγιασμένο


Τόσα χρόνια και δε μάθαμε τι σήμαινε
η αγάπη που ήταν πάνω από τις άλλες
Από τότε στο "μπορεί" και στο "περίμενε"
ξεχαστήκαμε... σε ανέραστες αγκάλες
...

1.5.11

"Κλείνουν τα μάτια"

Θέλω για εσένα να μιλήσω
μα λέξη καμία δε σε χωρά
λέξη καμία δε σε ντύνει
κι άλλη ποτέ μου καμία φορά
δεν ένιωσα αδύναμες τις λέξεις
να ντύσουν και να περιγράψουν..

Μια μονάχα μουσική μπορώ να παίζω
εκείνη των χειλιών μου όταν λένε
............................................................«σ’ αγαπώ»
και κλείνουν τα μάτια
καθώς αγγίζουν το όνειρο.

[του Ι. Τσιουράκη]

Απλή ομολογία

...Κι εσύ, που τόσο μού 'λειψες,
πού είσαι τώρα να με δεις;
Από αέρα κι ουρανό παρατημένο,
από νερό και χώμα ξεχασμένο,
να σκέφτομαι τι θά 'πρεπε να γίνει...

Κάνω να φύγω εμπρός - εις μάτην:
μονίμως με την άγκυρά μου βυθισμένη
στο πιο γλυκό μας όνειρο,
ψευτοαναπνέω, υπάρχω στα κρυφά,
μολύνοντας τον κόσμο της χαράς τους

Αγαπημένη ανάμνησή μου πια,
γλυκύτερή μου θύμηση, Μαρία...
Ο κόσμος άλλαξε από τότε
Σκοτείνιασε, με σκέπασε, με ρήμαξε
Δεν μπόρεσα να πάω παραπέρα

Σαν το σκυλί που γλύφει τις πληγές του,
εδώ και χρόνια περιθάλπω την αγάπη
που ρίζωσε στα σπλάχνα μου ασθμαίνουσα

Και σαν τον άστεγο που ζει με αποφάγια,
επιβιώνω με τα ψίχουλα ενός έρωτα
που έρχεται και φεύγει σαν τον κλέφτη

Αγαπημένη μου ανάμνηση, απέτυχα...
Δεν μπόρεσα να πάω παραπέρα...