11.4.11

Ασφυξία

Σήμερα έσταξε η αγάπη από την τσέπη μου
στα βρωμισμένα διάκενα ενός πεζοδρομίου

Δεν είδα, δεν κατάλαβα, δεν πρόσεξα
Δε μ' ένοιαξε

Αποχαιρέτησα τον κόσμο βιαστικά
Τρεις-τέσσερις φορές μόνο αναστέναξα
μπροστά στον φόβο του απιέναι
κι ύστερα έκρυψα τον ίσκιο μου σαν κλέφτης

...

Είναι που έσβησαν κι εκείνες οι φωτιές,
αφήνοντάς με άκαυτο, στεγνό και ξένο

κι έχω αρχίσει να φοβάμαι τις ανάγκες -
δίχως δυο λόγια έρωτα να με στηρίξουν
και τα φιλιά σου, πώς να νιώσω ότι αξίζει;

Ασφυκτιώ.

Πολύ αργά


Σπάσαμε τους καθρέφτες που μας έδειχναν
μικρά παιδιά

και τώρα πια

είμαστε καταδικασμένοι

Και μόνο με το θάνατο ο άνθρωπος
δε συμφιλιώνεται ποτέ...

1.4.11

Η αγάπη

Σ' ένα απλό χαμόγελο βρίσκεις την αγάπη,
σε μια μόνο λέξη, όπως "καλημέρα",
στο γείτονα που μοιράζεται ένα ανέκδοτο,
στη σκέψη πως κάποιος σε περιμένει στο σπίτι

Σε μικρές στιγμές κρύβεται η αγάπη,
στο γλυκό σου χάδι όταν ξυπνώ,
σ' εκείνα τα "εντάξει" όταν νυστάζεις,
σε κάθε χτύπημα του κουταλιού μες στο φλυτζάνι

Παντού η αγάπη κρύβεται σαν το παιδί,
που -κι αν το μάλωσαν χίλιες φορές-
επιμένει να χαρίζει τη γλυκάδα του ολόγυρα...

Κι ακόμη δεν κατάλαβα,
πώς γίνεται στα τόσο μικρά και απλά
να χωράει ένα τέτοιο μεγαλείο!