15.2.10

διάλειμμα

Αν έχω καταλάβει έστω και κάτι
από το νόημα αυτού του ταξιδιού
δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω
ή το δάκρυ μου να ρίξω, να θαφτεί
στη γη που μας αντέχει τόσα χρόνια
δίχως να έχουμε δική μας μια καρδιά,
χωρίς δικαίωμα να νιώσουμε, χωρίς,
χωρίς, χωρίς, χωρίς, πάντα χωρίς...