13.1.10

...ένα κάτι να μας δένει

Κάτι μας δένει, το πιστεύουμε κι οι δύο
Κάτι μας κάνει να μιλάμε με τα μάτια
Κι όσο το βλέμμα απαντάει ή ρωτάει,
τα χείλη πάντοτε σφραγίζουν από πείσμα

Το ξέρω, κάτι έχεις βρει και με θαυμάζεις
κι όλο κρυφά μες στο μυαλό σου μου μιλάς
Κουφός εγώ... βουβός και πάντα ξένος,
να προσπαθώ από τον κόσμο να σωθώ...

Κάτι μας δένει, πόσο μοιάζουμε το ξέρεις
Μα τώρα πια δεν ξέρω αν έχει γυρισμό
αυτή η ρότα που ο καθένας έχει πάρει -
κι ίσως ποτέ να μη γεμίσω τα κενά

Πόσο σε πρόδωσα το ξέρεις... Δε μιλάω,
μόνο ακούω - κι έτσι θρέφω τις πληγές
Πάντα θα μένει ένα αίσθημα το ξέρεις

Πάντα θα μένει

ένα κάτι

να μας δένει

Τι να πω

Ήσουν το φως της μέρας όταν έβγαινα απ' τον ίσκιο
Η πιο μεγάλη ελπίδα για το Σήμερα, το Αύριο, το Πάντα

Αυτό το γέλιο τόσο ήσυχα που έσβηνε
κάθε πληγής μου τη φωτιά
πόσο μου έλειψε!
Αυτόν τον τρόπο που αγαπάς και δε ζητάς
πόσο τον θαύμασα και μ' έκανε
ν' αναζητώ τον δισταγμό του αγγίγματός σου
σε ό,τι έμεινε, σ' εικόνες και χαλάσματα...

Δικαίωμα δεν έχω να σε σκέφτομαι,
έτσι που άφησα τον χρόνο να με κάψει
Μα η στάχτη ακόμα καίει τα σωθικά μου
κι ακόμα δεν τολμώ το "σ' αγαπώ"

Μα τι να πω...

Beauty hides in the deep



...But it's so hard to find