3.12.10

Ημέρες χαράς.

Οι γιορτές πλησιάζουν -
ημέρες χαράς... Έτσι λένε.
Το βλέπεις στους άλλους.
Στον καθρέφτη, ποτέ.

Δεν άλλαξαν πολλά.
Μου λείπεις. Πάλι.

[...]

Φέτος δεν θα σε πάρω τηλέφωνο για ευχές.
Δεν αντέχω.
Θα "έχω δουλειά". "Δεν θα προλαβαίνω". Θα "ξεχνάω".

Η φωνή σου θα με γυρίσει στη Θεσσαλονίκη.
Φτάνει. Φτάνει...

22.11.10


Έφτασα στο άκρο του κόσμου να χαζέψω την άβυσσο

Ήταν που μου έλειπες κι είχε πάψει να εμπνέει
του κόσμου η ομορφιά

Είπα να στολιστώ της φθοράς το πολύτιμο στέμμα

-έτσι κι αλλιώς είν' αστερόσκονη το πριν και το μετά-



Ύστερα σκέφτηκα πως η ελπίδα μπορεί να ζήσει λίγο ακόμα

αρκεί να το επιτρέψω.

6.11.10

Μέσα από τα μάτια σου ξεχύνεται η ζωή,
το φως που έλειψε, το χρώμα που ζητούσα
κι ένα ποτάμι με φιλιά ορμά να μ' αγκαλιάσει
κάθε που σε βλέπω να γελάς

Αυτό το πρόσωπο δεν έχει χώρο για καημούς
αγγελικό, μακάριο
Ποτισμένο από το μέλι της ψυχής σου
κι από τη θέρμη της καρδιάς σου

Κι όποτε αγγίζει την ανάσα μου
δεν μπορώ παρά να νιώσω ασεβής

μπρος στην Αγάπη

που με δέχεται
ρακένδυτο

12.9.10


Αν μπορούσα να σου πω για τα μάτια σου

ότι μοιάζουν με πίνακες

ζωγράφου μεθυσμένου
από τον παλμό της ανάσας σου

κι εκστασιασμένου από το πάθος για ζωή


θα μ' αγαπούσες και πάλι απ' την αρχή;

27.8.10

Όλα εμείς τα φτιάχνουμε

Χρόνια μετά... ξαναμιλάμε.
Δείχνεις ανάλαφρη, ευτυχισμένη -
στα ίδια εγώ, λίγο πιο άνετος.
Νομίζω πως ο χρόνος γιατρεύει...

Αλλά τελικά
όλα εμείς τα φτιάχνουμε
μέσα στο μυαλό μας...

23.8.10

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα
των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία

που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο

το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου
...


Φ. Γ. Λόρκα

21.7.10

Θέλοντας να λυτρώσω
το θλιβερό μου κατάλοιπο
από τις μνήμες της καρδιάς
έπαψα να αισθάνομαι...

Τώρα δε ζω - απλά ανασαίνω
Ένα σκιάχτρο ξερό,
ανέκφραστο
Ανήμπορο να σκάψει στα βάθια της ψυχής,
να τραβήξει στο Φως
το Συναίσθημα

Πέθανες
Πεθάνατε
Πέθανα.

6.7.10

For the love of that girl...




Το αγαπημένο μας τραγούδι.

Το χορέψαμε.

Φιληθήκαμε κάτω από τις μελωδίες του.

Το αγαπήσαμε. Μας σκέπασε στοργικά.

Δάκρυα γεννιούνται όποτε το ακούω. Πώς σε έχασα...

Σε βλέπω πάντοτε να κατεβαίνεις τις σκάλες βουρκωμένη.

Πάντα θα σε θυμάμαι σκοτεινή και φωτεινή. Μια με χαμόγελο και μια με δάκρυ.

Χαμογέλα... Χάρη σου ζητώ.

Κι εγώ το ίδιο κάνω... Προσπαθώ.

Ελπίζω να ξέχασες τους αστερισμούς.

Ό,τι με θυμίζει πρέπει να το ξεχάσεις.

Κι άσε με να νοσταλγώ...

Κι άσε με να ακούω... και να ραγίζω...

For the love of that girl
Tears swell, you don't know why

5.7.10



You're tearing me apart
Crushing me inside
You used to lift me up
Now you get me down
If I
Was to walk away
From you my love
Could I laugh again ?
If I
Walk away from you
And leave my love
Could I laugh again ?
Again, again...

You're killing me again
Am I still in your head ?
You used to light me up
Now you shut me down
If I
Was to walk away
From you my love
Could I laugh again ?
If I
Walk away from you
And leave my love
Could I laugh again ?

I'm losing you again
Like eating me inside
I used to lift you up
Now I get you down

Without your love
You're tearing me apart
With you close by
You're crushing me inside
Without your love
You're tearing me apart
Without your love
I'm dazed in madness
Can't lose this sadness
I can't lose this sadness

Can't lose this sadness

You're tearing me apart
Crushing me inside
Without your love
(you used to lift me up)
You're crushing me inside
(now you get me down)
With you close by
I'm dazed in madness
Can't lose this sadness
It's riping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know why
It's riping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know why
I don't know why
I don't know why
I don't know why
Without your love
Without your love
Without your love
Without your love
It's tearing me apart

12.6.10

Τόσα χρόνια μετά...

Τόσα χρόνια μετά
οι ίδιες μουσικές
φέρνουν επάνω μου
τα απαλά σου χέρια

Στη σκέψη μου τη σκέψη σου
Στα χείλη το φιλί σου
Στα μάτια μου το γέλιο σου

Κι ακόμη θλίβεται η ψυχή μου
κάθε φορά που φέρνω στο νου μου
τα έκπληκτα, υγρά σου μάτια

Τόσα χρόνια μετά
δεν πήγα ούτε μέτρο παραπέρα...

17.4.10

"Όλα τα ψέματα"



Για μένα είναι σου το λέω αρκετό
ένα κενό σου μες στη μέρα να γεμίζω
'Ηλιος που πνίγεται σε γκρίζο ουρανό
ένα ρολόι δίχως δείκτες να κουρδίζω
Γιαυτό μην έρχεσαι με τόση πονηριά
δήθεν πως έχεις τις ιδέες και τις λύσεις
εγώ γεννήθηκα στην άδεια σου ματιά
που θέλεις πάλι μ'ένα ψέμα να γεμίσεις.

Εγώ αμέλησα να μάθω το γιατί
ποτέ δε θα 'μαι σοβαρά μες στη ζωή σου
Για μένα είναι κάθε ψέμα σου γιορτή
κι όλα τα ψέματα τελειώνουνε μαζί σου
κι όλα τα ψέματα ας τελειώσουνε μαζι

Εγώ τον έρωτα έχω μάθει ν'αγαπώ
γιαυτο πηγαίνω όπως πάνε τα εμπόδια
γιατι έχω μαθει τη σκηνή να ξαναζώ
και συμπληρώνω τα χαμένα επεισόδια
Κι όταν στο ψέμα σου λοιπόν παραδοθώ
αφου γελάσω όπως κάθε πικραμένος
μόνο το δάκρυ σου δε θα 'θελα να δω
για να μη βγω απ'τη ζωή μου αφηρημένος.

21.3.10

"Με κατάνυξη"

'Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,

να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.

Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,

να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.

Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,

για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.



- Ντίνος Χριστιανόπουλος -

Προς το νότο...

Κάποιες φορές
ακόμη κοιτάζω προς το νότο
ετούτη την ομίχλη που διαλύει
μέσα στον κόσμο
τις λιγοστές στιγμές του παραδείσου μας

Κι ύστερα κάπου μες στα νέφη
"τα μάτια της δεν είν' αυτά;"

Ξεχνιέμαι
Ανάποδα στο ρεύμα της ζωής μου
στριφογυρίζω,
πότε μπρος και πότε πίσω...

Μα αυτά τα μάτια
ακόμη τα θυμάμαι...

Κι έχουν στοιχειώσει με τόση ομορφιά
τις δύστυχές μου ώρες...

15.2.10

διάλειμμα

Αν έχω καταλάβει έστω και κάτι
από το νόημα αυτού του ταξιδιού
δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω
ή το δάκρυ μου να ρίξω, να θαφτεί
στη γη που μας αντέχει τόσα χρόνια
δίχως να έχουμε δική μας μια καρδιά,
χωρίς δικαίωμα να νιώσουμε, χωρίς,
χωρίς, χωρίς, χωρίς, πάντα χωρίς...

13.1.10

...ένα κάτι να μας δένει

Κάτι μας δένει, το πιστεύουμε κι οι δύο
Κάτι μας κάνει να μιλάμε με τα μάτια
Κι όσο το βλέμμα απαντάει ή ρωτάει,
τα χείλη πάντοτε σφραγίζουν από πείσμα

Το ξέρω, κάτι έχεις βρει και με θαυμάζεις
κι όλο κρυφά μες στο μυαλό σου μου μιλάς
Κουφός εγώ... βουβός και πάντα ξένος,
να προσπαθώ από τον κόσμο να σωθώ...

Κάτι μας δένει, πόσο μοιάζουμε το ξέρεις
Μα τώρα πια δεν ξέρω αν έχει γυρισμό
αυτή η ρότα που ο καθένας έχει πάρει -
κι ίσως ποτέ να μη γεμίσω τα κενά

Πόσο σε πρόδωσα το ξέρεις... Δε μιλάω,
μόνο ακούω - κι έτσι θρέφω τις πληγές
Πάντα θα μένει ένα αίσθημα το ξέρεις

Πάντα θα μένει

ένα κάτι

να μας δένει

Τι να πω

Ήσουν το φως της μέρας όταν έβγαινα απ' τον ίσκιο
Η πιο μεγάλη ελπίδα για το Σήμερα, το Αύριο, το Πάντα

Αυτό το γέλιο τόσο ήσυχα που έσβηνε
κάθε πληγής μου τη φωτιά
πόσο μου έλειψε!
Αυτόν τον τρόπο που αγαπάς και δε ζητάς
πόσο τον θαύμασα και μ' έκανε
ν' αναζητώ τον δισταγμό του αγγίγματός σου
σε ό,τι έμεινε, σ' εικόνες και χαλάσματα...

Δικαίωμα δεν έχω να σε σκέφτομαι,
έτσι που άφησα τον χρόνο να με κάψει
Μα η στάχτη ακόμα καίει τα σωθικά μου
κι ακόμα δεν τολμώ το "σ' αγαπώ"

Μα τι να πω...

Beauty hides in the deep



...But it's so hard to find