16.6.09

Θυμάσαι;

Με θυμάσαι;

Όταν ζητούσα και σιωπούσες

Όταν ζητούσα κι έλειπες

Όταν αποκαλυπτόμουν και κρυβόσουν

Όταν υποσχόμουν και αρνιόσουν

Όταν καλούσα κι έφευγες

Όταν γελούσα κι έκλαιγες

Όταν πονούσα και γλεντούσες




Θυμάσαι ;

Ξέχασες ;

Ακόμα ακούω τα τραγούδια σου

Όμως το μετανιώνω


Αρνούμαι...
Σκοτώνω και σκοτώνομαι

Ως συνήθως

10.6.09

[Κάποτε]

Τούτο το αλάβαστρο κι αυτή τη λάμψη
της νιότης τη θωριά την πύρινη
πόσα χρόνια έκανα να δω...

ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΔΡΟΜΟΥΣ Η ΖΩΗ

Καθώς πηγαίνεις με τη σκέψη αδειανή,
το βλέμμα παγωμένο
εμπρός σου πέφτει άξαφνα
του κόσμου όλο το φως και σε τυφλώνει
Και τούτη είναι πράγματι
η τιμωρία η πιο γλυκιά:

του έρωτα το χάδι...


Κάποτε ζεις μονάχα για ένα βράδυ
που η άνυδρη και σκοτεινή μορφή σου
θ' αντανακλάται ολόκληρη
μέσα στις λίμνες ενός ήσυχου αγγέλου
που δέχτηκε στο βλέμμα του
να τις φιλοξενήσει...

Κάποτε λες και απορείς,
πώς να μπορεί και κρύβεται
του κόσμου όλου η στοργή
στα μάτια ενός αγγέλου

Κρύσταλλα

Βλέπω και πάλι καθαρά
του κόσμου όλα τα χρώματα
μες απ' το πρίσμα της ζωής
τα άγια κρύσταλλά σου

Κι όταν είμαι μπροστά σου
έ ν α ς ι κ έ τ η ς τ η ς σ τ ι γ μ ή ς
που ρίχνει τόνους χώματα
μες στων ματιών σου τα νερά


Σ' ένα χαμόγελο ζεστό
να χάσει κάθε πόνο -
Αυτό ζητάω μόνο:
για λίγο να ξεκουραστώ

μες στων ματιών σου τις ρωγμές