10.5.09

Σε μια χαμένη ψυχή

Κάποτε από πείσμα αγκαλιαζόμαστε,
την ίδια την ψυχή μας πολεμάμε...
Να έχουμε να λέμε "αγαπιόμαστε",
να βλέπουνε πως κάποιον "αγαπάμε"

Κάποτε στα δύσκολα τα χάνουμε,
παίρνουμε την εύκολη πορεία...
Ίσια στο κενό πάντα να φτάνουμε,
πάντα στο μηδέν και στη φοβία

Κρύβουμε στο γέλιο μας τα ψέματα,
λέμε πως "υπέροχα το ζούμε"...
Μα όταν πια περνούν τα απογέματα,
κλείνουμε τα μάτια κι απορούμε:

Πόσο θα κρατήσει η παράσταση;
Κάποτε θα είσαι ένας ξένος...
ΤΟΥΤΟ 'ΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,
Είν' ο εαυτός μας ο χαμένος...