26.1.09

"Βρόχινο διαμαντάκι μου..."

Βρόχινο διαμαντάκι μου
πρέπει να λάμπεις, να σκεπάζεις τη σκιά μου
πρέπει να ζεις για να μπορέσω να αισθανθώ
την υγρασία από τα βλέφαρά σου
Μάτια μου

Αν είσαι εδώ μόνο για μένα φύγε
αν ήρθες για να ζήσεις
πάρε με αγκαλιά
Για σένα φίλησα το τέρμα

κι όμως μένω
για να τολμήσω να ζητήσω λίγη αγάπη

Μα αυτά τα χέρια έχουν θέρμη τόση μόνο
όση αντέχω να σου δώσω
Πρωινό μου

Σα χάνεσαι στη νύχτα αργοσβήνω
Το βλέμμα απλώνω στο κενό και περιμένω
ένα σου γέλιο να σαρώσει τα σκουπίδια
που λόφους έχτισα επάνω στις ζωές μου

Να σκύβεις λίγο επάνω μου σαν θαύμα
που αδημονεί να μου στολίσει τη ζωή
Έναστρη νύχτα εσύ κι εγώ παρατημένος
κάτω απ' το πέπλο σου να κρύβω τη θηλιά μου
Ξενυχτισμένη μου

Αρκούν της ώρας δυο λεπτά για να σε νιώσω
και να σωθώ
με της ψυχής σου τον υπέροχο σκοπό
να πιω ατάραχος το πιο όμορφο βράδυ

12.1.09

Απολογούμαι

Ποτέ δεν άντεξα να μη χαμογελάσω,
όταν κοντά σου ερχόμουν με τον ήχο της φωνής σου.
Κι όταν η λύπη έμοιαζε θηλιά,
εγώ αρνιόμουν να σε χάσω κι έκανα πως δεν πονούσα.

Σαν έσβηνε το βήμα σου στο τέλειωμα της μέρας,
του μήνα, του χρόνου, του Αιώνα,
αναθαρρούσα κι έλεγα πως κάπου περιμένεις
και ήσυχα, ατάραχα ανασαίνεις,
με τόσες μνήμες από τότε που με είχες.

Απολογούμαι σήμερα... Σαν ξένος,
που δεν τον ήθελες ποτέ.
Στα τόσα λάθη δε μας χώρισε ούτε ένα
κι όμως έπρεπε χρόνια να περάσουν,
για να μπορέσω τελικά να σε αφήσω
πολύ πιο μόνη απ' όσο ήσουν εξαρχής.

Απολογούμαι και φοβάμαι,
πως ό,τι αγάπησα ποτέ δε μου ανήκει
κι όλα είναι δρόμος προς το τίποτα...

Προς ό,τι πιο λίγο ανθρώπινο έχω γνωρίσει...

6.1.09

Αν σ' είχα χάσει

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Δε θα βρισκόμουν εδώ
Να ονειρεύομαι μια λίμνη κι έναν κόσμο φωτεινό
Να προσκυνώ θεληματικά τα είδωλα των ιδεών τους
Να αγναντεύω και να ελπίζω στις σκιές

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Τούτο το βράδυ θα ήταν κρύο
Κι η πόλη έξω θα θρηνούσε σιωπηλά
Με την ομίχλη μαντίλι στο στόμα
Και τη βροχή των ρείθρων
Διαμαντένια σταλαγματιά στο μάγουλο

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Αυτός ο κόσμος θα κρυβόταν
Πίσω από την ανούσια ύπαρξή του
Κι όλες αυτές οι αράδες δε θα γράφονταν ποτέ

Αν σ’ είχα χάσει
Στ’ αλήθεια

Μόνο η σκιά μας

Ίσως ο κόσμος να ‘ναι μόνο η σκιά μας
Καθώς ανοίγουμε φτερά προς άλλους ουρανούς
Κι όλο το μίσος, η φωτιά, δεν είναι
Παρά μονάχα υπολείμματα
Στεγνά και ανώφελα
Του μαρτυρικού μας αγώνα

Δε ζήσαμε σαν όνειρα
Βαριά, μαβιά και μάταια
Να προσκυνάμε αυτή τη γη
Και τις άκαμπτες αλήθειες
Που υφαίνουν τα κελιά μας

Δε ζήσαμε σαν ρίζες
Βαθιές, πικρές και μάταιες
Να ξεδιψάμε πρόσκαιρα
Κι όλο να μην προφταίνουμε
Να βγούμε στην έναστρη νύχτα
Παρά μόνο για να βλέπουμε ψηλά
Ζήσαμε

Να μετράμε τα μετέωρα
Και τις στιγμές που άνθρωποι είμαστε πραγματικά

Και δεν ξεχνούμε τα Α της ζωής, του κόσμου, του Θεού
Το Α του Ανθρώπου, της Αλήθειας, της Αγάπης

"Θα υπάρχει πάντοτε ένας κόσμος σιωπηλός"

Θα υπάρχει πάντοτε ένας κόσμος σιωπηλός
να περιμένει στοργικά το άγγιγμά σου,
την άνοιξη, τη φώτιση, την άθραυστη Αγάπη
Σαν ελιξίριο, πνοή και σαν βοτάνι
να ‘ρθει να δώσει στην ψυχή μου γιατρειά

Θα υπάρχει πάντοτε ένα βλέμμα σκοτεινό
να καρτερεί και να διψά για τη ματιά σου
Βράδυ εγώ, εσύ αυγή, ήλιος και φως
και ζέστη – τι ζέστη, Θε μου, ζηλευτή
και πού ‘ναι να τη νιώσω!..

Στα τόσα κρύα μια φορά κι εγώ να ζήσω,
δίχως τα χέρια μου λειψά,
με την καρδιά γεμάτη

κι ένα απ’ τα τόσα λάθη μου να ‘χει εξαφανιστεί…