9.12.09

Upside down




"And you open like a flower
And I open too
I have found that what you seek
Is the perfect flower and it is in you,
And I only wish you knew"...

27.11.09

Οι εραστές..

Οι εραστές είναι ακριβά, ένδοξα κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλον.
Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους
και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι από θρύλους πιο βαθιά.
Κι αν καμιά φορά τους δεις να παραπατάνε
ή να παίρνουν μονοπάτια άγνωστα και μυθικά – μην ξαφνιαστείς,
γιατί οι εραστές είναι τυφλοί, με τα ωχρά τους βλέφαρα κλειστά
ο ένας απ’ τη λάμψη του άλλου

Τάσος Λειβαδίτης

4.11.09

Ξενύχτι

Ξάγρυπνος σε σκέφτομαι
Ραγίζει μέσα μου η ψυχή σαν το γυαλί
Το ξέρω, τώρα θα με βλέπεις
μέσα στου νου σου την οθόνη, να γελάω...

Όταν με σκέφτεσαι το νιώθω
Μα όταν σε σκέφτομαι δεν ξέρω αν με νιώθεις...

...Κάποτε δέθηκαν με πόνο οι ανάσες μας
και οι καρδιές μας έκτοτε αντέχουν
όλο και πιότερο μέσα στο χάος του κόσμου

γιατί ο ένας σκέφτεται του αλλουνού το θ ά ρ ρ ο ς


Κι εγώ δεν πρόφτασα να σε γνωρίσω ακόμα
Μόνο σε βλέπω να με προσπερνάς
με τόσα βλέμματα δήθεν αδιαφορίας

Ξέρω, το βράδυ πάλι εμένα θα σκεφτείς

Όμως ετούτο δεν αρκεί,
θέλω και να με νιώσεις.

5.10.09

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι για τον τρόπο που ξεχάσαμε
τι καταλάβαινε ο ένας για τον άλλον,
το πόσο μοιάζαμε και πόσο μας φαινόταν
στα λόγια εύκολο - στη σκέψη μας κρυμμένο -
να φτάναμε, αν το αποφασίζαμε,
σε μια ανέγγιχτη ξεχωριστή αγάπη

Αναρωτιέμαι για τον τρόπο που σε άφησα
να με ξεχάσεις και να μη κοιτάζεις πίσω...
Αναρωτιέμαι για τον τρόπο που με άφησα
να σε ξεχάσω και να μη σου γράφω πια.

Αναρωτιέμαι για τον τρόπο που επέτρεψα
στον εαυτό μου να το παίζει "θεατρίνος",
χαζοπερήφανος και τάχατες "ανώτερος",
χαμένος άνθρωπος που ξέχασε να ζει

Ακόμα μετανιώνω όταν ξεχνώ
μα κι όταν σε θυμάμαι μετανιώνω..

17.8.09

Σήμερα έκλαψα...

Σήμερα έκλαψα για όλες τις λέξεις που δεν πρόλαβα να πω
για όλα τα φεύγω που ξεστόμισα με πίκρα
Tα μάτια εκείνα που δεν άντεξα να δω
στερνή φορά...

Σήμερα έκλαψα για όλα τα πρέπει που με κράτησαν εδώ
για όλα τα αντίο που μου έδωσαν με πόνο
Tα χείλη εκείνα που φιλούσαν σα φωτιά
με στεναγμούς...

Σήμερα έκλαψα για όλα τα λάθη της ζωής μου
για όλα τα όχι που με άφησαν κενό
τα περιμένω και τα θέλω που χρωστούσα

Για χάρη σου

16.8.09

Δώσε μου ένα λόγο

Αν ο χρόνος λησμονούσε τα παιδιά του
τα λεπτά αν ήταν λίγο πιο μεγάλα
οι ώρες πιο ανέγγιχτες, οι μέρες ξεχασμένες

Τίποτα ικανό δε θα υπήρχε
να διώξει αυτόν τον παράδεισο
που μέσα από τα μάτια σου απόψε με σκεπάζει

Μα τούτη η νύχτα είναι σαν όλες τις άλλες
περαστική, και θα χαθεί
κι αύριο το πρωί - ποιος ξέρει; -
μπορεί να φύγω, μπορεί κι εσύ
να μην αντέξεις άλλο ένα τέλος...

...

Λατρεμένη μου ανάσα,
που μέσ' απ' το πράσινο του βλέμματος
αναβλύζει το ύδωρ της αγάπης,
αγκάλιασέ με όπως προχθές!

Δώσε μου ένα λόγο
να κάνω πάλι ένα βήμα προς τα εμπρός...

13.8.09

How to disappear completely...

Υπέροχο... μελωδικό... σε ταξιδεύει... ενίοτε σε κάνει να δακρύζεις κιόλας... Όλα θα πάνε καλά στην τελική... Αρκεί να ελπίζεις.


16.6.09

Θυμάσαι;

Με θυμάσαι;

Όταν ζητούσα και σιωπούσες

Όταν ζητούσα κι έλειπες

Όταν αποκαλυπτόμουν και κρυβόσουν

Όταν υποσχόμουν και αρνιόσουν

Όταν καλούσα κι έφευγες

Όταν γελούσα κι έκλαιγες

Όταν πονούσα και γλεντούσες




Θυμάσαι ;

Ξέχασες ;

Ακόμα ακούω τα τραγούδια σου

Όμως το μετανιώνω


Αρνούμαι...
Σκοτώνω και σκοτώνομαι

Ως συνήθως

10.6.09

[Κάποτε]

Τούτο το αλάβαστρο κι αυτή τη λάμψη
της νιότης τη θωριά την πύρινη
πόσα χρόνια έκανα να δω...

ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΔΡΟΜΟΥΣ Η ΖΩΗ

Καθώς πηγαίνεις με τη σκέψη αδειανή,
το βλέμμα παγωμένο
εμπρός σου πέφτει άξαφνα
του κόσμου όλο το φως και σε τυφλώνει
Και τούτη είναι πράγματι
η τιμωρία η πιο γλυκιά:

του έρωτα το χάδι...


Κάποτε ζεις μονάχα για ένα βράδυ
που η άνυδρη και σκοτεινή μορφή σου
θ' αντανακλάται ολόκληρη
μέσα στις λίμνες ενός ήσυχου αγγέλου
που δέχτηκε στο βλέμμα του
να τις φιλοξενήσει...

Κάποτε λες και απορείς,
πώς να μπορεί και κρύβεται
του κόσμου όλου η στοργή
στα μάτια ενός αγγέλου

Κρύσταλλα

Βλέπω και πάλι καθαρά
του κόσμου όλα τα χρώματα
μες απ' το πρίσμα της ζωής
τα άγια κρύσταλλά σου

Κι όταν είμαι μπροστά σου
έ ν α ς ι κ έ τ η ς τ η ς σ τ ι γ μ ή ς
που ρίχνει τόνους χώματα
μες στων ματιών σου τα νερά


Σ' ένα χαμόγελο ζεστό
να χάσει κάθε πόνο -
Αυτό ζητάω μόνο:
για λίγο να ξεκουραστώ

μες στων ματιών σου τις ρωγμές


10.5.09

Σε μια χαμένη ψυχή

Κάποτε από πείσμα αγκαλιαζόμαστε,
την ίδια την ψυχή μας πολεμάμε...
Να έχουμε να λέμε "αγαπιόμαστε",
να βλέπουνε πως κάποιον "αγαπάμε"

Κάποτε στα δύσκολα τα χάνουμε,
παίρνουμε την εύκολη πορεία...
Ίσια στο κενό πάντα να φτάνουμε,
πάντα στο μηδέν και στη φοβία

Κρύβουμε στο γέλιο μας τα ψέματα,
λέμε πως "υπέροχα το ζούμε"...
Μα όταν πια περνούν τα απογέματα,
κλείνουμε τα μάτια κι απορούμε:

Πόσο θα κρατήσει η παράσταση;
Κάποτε θα είσαι ένας ξένος...
ΤΟΥΤΟ 'ΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,
Είν' ο εαυτός μας ο χαμένος...

3.3.09

Τη λέω βάλσαμο

Αυτή τη νύχτα που απόψε μου χαρίζεις
τη λέω βάλσαμο, ανάγκη και φωτιά
ΕΣΕΝΑ ΘΕΛΩ, απ' τα παλιά που με γνωρίζεις,
να προσκυνώ τις μπερδεμένες σου γραμμές
άπειρος λάτρης των υπέροχων στιγμών
και ξεχασμένος οπαδός των λέξεών σου

Σε συλλογιέμαι γιατί ξέρω να ελπίζω -
με τ' όνομά σου ανασταίνω μια ζωή
Κι αυτή τη νύχτα που απόψε μου χαρίζεις
τη λέω βάλσαμο, ανάσα και βροχή
να κλείνει μέσα η ψυχή μου όταν φοβάται
να μη στερεύει, να βαστιέται ζωντανή

Αν είχα ένα μόνο δρόμο να διαλέξω
θα 'ταν αυτός που θα μας έφερνε μαζί
θα 'ταν εκείνος που θα άδειαζε πελάγη
Αυτός που πάνω του θα τρέχαμε σα φως


Κι αν είχα ένα μόνο τρόπο να διαλέξω
θα 'ταν ο δύσκολος - δε γίνεται αλλιώς.

26.2.09

"Μπήκα σ’ ένα πλοίο φορτωμένο ήλιους"


Μπήκα σ’ ένα πλοίο φορτωμένο ήλιους
Και φως ανεξερεύνητο και λάμψεις παιδικές
Μετά το τέλος, το χαμό, της μπόρας τον αχό
Και την πλημμύρα μιας ζωής
Που χρόνια πρόσμενε να έλθει να με βρει

Ξεκίνησα

Μετανιωμένος, πιο άνθρωπος κι ίσως πιο μαγεμένος
Από τον κόσμο τον απλό και τόσο λατρεμένο
Να σ’ αγαπώ κι ας μην τολμώ στιγμή να σ’ ακουμπήσω


Γαλήνη του μυαλού μου εσύ, ωκεανέ μεγάλε
Από την άκρη σου ως εκεί που μάτι δεν αγγίζει
Χίλια φιλιά αν σου χρώσταγα θα ξόδευα τα πάντα
Γαλήνη μου
Να στα ‘δινα κι ας έμενα στο δρόμο
Δίχως τα πάντα πού ‘ψαχνα

Αρκεί να με κρατούσες
Κι εγώ ας μη σε άγγιζα

Αρκεί να με κρατούσες

Κρέμασα τ' όνειρο

Κρέμασα τ' όνειρο μια νύχτα ξεχασμένη
από τα μάτια και τα λόγια κάθε ανθρώπου
Σ’ ένα φεγγάρι εμπρός γονάτισα,
προστάτεψα τα χέρια μου απ’ το μένος
και ρώτησα δειλά τι μου αξίζει.

Αντίκρυ η θάλασσα – εσύ κάπου κρυμμένη –
να προσπαθεί αδιάκοπα να φτάσει
εδώ που χάθηκαν οι τελευταίες μας λέξεις…

Μετανιωμένος άφησα τη μνήμη μου
κι έφυγα αμίλητος…
Σκόνη. Μια μουσική από παλιά
στο βάθος, ίσα που να προκαλεί
το τρέμουλο στα στήθια.
Κι εσύ αλλού, μετά το χθες
δεν είχες πού να μείνεις –

δε σ’ άφησα.

Κρέμασα τ' όνειρο εχθές κι ύστερα τέλος,
πήγα και χώθηκα στο μάταιο των χρόνων.
Σταλιά μου εσύ και δρόσισμα δε σου ‘φτασα,
αλήθεια.
Μονάχα έκαψες κι εσύ ένα κομμάτι,
να μου δανείσεις μια φορά
να έχω ν’ απαρνιέμαι.

Σε άφησα

μέσα στο έρημο τοπίο ν’ ανασαίνεις –
σαν ξεχασμένο άκουσμα, σα νότα, σαν εικόνα.
Όπως το πρώτο απόγεμα που σ’ είδα και σε είχα
ολόδική μου, γυάλινη, εύθραυστη, μαγεμένη.

(Απόψε μοιάζει να ‘ρχεται ανένδοτα ο κόσμος
ευθεία προς το αλώβητο κομμάτι της ψυχής μου…

Αν λαβωθώ θα το δεχτώ,
αρκεί να μην πονέσεις –

αρκεί να ξεχαστώ κι εγώ μαζί με όλα τ’ άλλα…)

26.1.09

"Βρόχινο διαμαντάκι μου..."

Βρόχινο διαμαντάκι μου
πρέπει να λάμπεις, να σκεπάζεις τη σκιά μου
πρέπει να ζεις για να μπορέσω να αισθανθώ
την υγρασία από τα βλέφαρά σου
Μάτια μου

Αν είσαι εδώ μόνο για μένα φύγε
αν ήρθες για να ζήσεις
πάρε με αγκαλιά
Για σένα φίλησα το τέρμα

κι όμως μένω
για να τολμήσω να ζητήσω λίγη αγάπη

Μα αυτά τα χέρια έχουν θέρμη τόση μόνο
όση αντέχω να σου δώσω
Πρωινό μου

Σα χάνεσαι στη νύχτα αργοσβήνω
Το βλέμμα απλώνω στο κενό και περιμένω
ένα σου γέλιο να σαρώσει τα σκουπίδια
που λόφους έχτισα επάνω στις ζωές μου

Να σκύβεις λίγο επάνω μου σαν θαύμα
που αδημονεί να μου στολίσει τη ζωή
Έναστρη νύχτα εσύ κι εγώ παρατημένος
κάτω απ' το πέπλο σου να κρύβω τη θηλιά μου
Ξενυχτισμένη μου

Αρκούν της ώρας δυο λεπτά για να σε νιώσω
και να σωθώ
με της ψυχής σου τον υπέροχο σκοπό
να πιω ατάραχος το πιο όμορφο βράδυ

12.1.09

Απολογούμαι

Ποτέ δεν άντεξα να μη χαμογελάσω,
όταν κοντά σου ερχόμουν με τον ήχο της φωνής σου.
Κι όταν η λύπη έμοιαζε θηλιά,
εγώ αρνιόμουν να σε χάσω κι έκανα πως δεν πονούσα.

Σαν έσβηνε το βήμα σου στο τέλειωμα της μέρας,
του μήνα, του χρόνου, του Αιώνα,
αναθαρρούσα κι έλεγα πως κάπου περιμένεις
και ήσυχα, ατάραχα ανασαίνεις,
με τόσες μνήμες από τότε που με είχες.

Απολογούμαι σήμερα... Σαν ξένος,
που δεν τον ήθελες ποτέ.
Στα τόσα λάθη δε μας χώρισε ούτε ένα
κι όμως έπρεπε χρόνια να περάσουν,
για να μπορέσω τελικά να σε αφήσω
πολύ πιο μόνη απ' όσο ήσουν εξαρχής.

Απολογούμαι και φοβάμαι,
πως ό,τι αγάπησα ποτέ δε μου ανήκει
κι όλα είναι δρόμος προς το τίποτα...

Προς ό,τι πιο λίγο ανθρώπινο έχω γνωρίσει...

6.1.09

Αν σ' είχα χάσει

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Δε θα βρισκόμουν εδώ
Να ονειρεύομαι μια λίμνη κι έναν κόσμο φωτεινό
Να προσκυνώ θεληματικά τα είδωλα των ιδεών τους
Να αγναντεύω και να ελπίζω στις σκιές

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Τούτο το βράδυ θα ήταν κρύο
Κι η πόλη έξω θα θρηνούσε σιωπηλά
Με την ομίχλη μαντίλι στο στόμα
Και τη βροχή των ρείθρων
Διαμαντένια σταλαγματιά στο μάγουλο

Αν σ’ είχα χάσει
Αλήθεια
Αυτός ο κόσμος θα κρυβόταν
Πίσω από την ανούσια ύπαρξή του
Κι όλες αυτές οι αράδες δε θα γράφονταν ποτέ

Αν σ’ είχα χάσει
Στ’ αλήθεια

Μόνο η σκιά μας

Ίσως ο κόσμος να ‘ναι μόνο η σκιά μας
Καθώς ανοίγουμε φτερά προς άλλους ουρανούς
Κι όλο το μίσος, η φωτιά, δεν είναι
Παρά μονάχα υπολείμματα
Στεγνά και ανώφελα
Του μαρτυρικού μας αγώνα

Δε ζήσαμε σαν όνειρα
Βαριά, μαβιά και μάταια
Να προσκυνάμε αυτή τη γη
Και τις άκαμπτες αλήθειες
Που υφαίνουν τα κελιά μας

Δε ζήσαμε σαν ρίζες
Βαθιές, πικρές και μάταιες
Να ξεδιψάμε πρόσκαιρα
Κι όλο να μην προφταίνουμε
Να βγούμε στην έναστρη νύχτα
Παρά μόνο για να βλέπουμε ψηλά
Ζήσαμε

Να μετράμε τα μετέωρα
Και τις στιγμές που άνθρωποι είμαστε πραγματικά

Και δεν ξεχνούμε τα Α της ζωής, του κόσμου, του Θεού
Το Α του Ανθρώπου, της Αλήθειας, της Αγάπης

"Θα υπάρχει πάντοτε ένας κόσμος σιωπηλός"

Θα υπάρχει πάντοτε ένας κόσμος σιωπηλός
να περιμένει στοργικά το άγγιγμά σου,
την άνοιξη, τη φώτιση, την άθραυστη Αγάπη
Σαν ελιξίριο, πνοή και σαν βοτάνι
να ‘ρθει να δώσει στην ψυχή μου γιατρειά

Θα υπάρχει πάντοτε ένα βλέμμα σκοτεινό
να καρτερεί και να διψά για τη ματιά σου
Βράδυ εγώ, εσύ αυγή, ήλιος και φως
και ζέστη – τι ζέστη, Θε μου, ζηλευτή
και πού ‘ναι να τη νιώσω!..

Στα τόσα κρύα μια φορά κι εγώ να ζήσω,
δίχως τα χέρια μου λειψά,
με την καρδιά γεμάτη

κι ένα απ’ τα τόσα λάθη μου να ‘χει εξαφανιστεί…