30.7.08

Καμιά φορά ξεχνιέμαι και τρέχω προς το φως –
Το ψεύτικο, το υλικό, του έρωτα τη λάμψη
Τι κάνω, ο ανόητος..! Δεν έφτασα ποτέ…
Πάντα κάτι περίσσευε κι έτρεχα να προλάβω
Τόσες φορές… δεν έμαθα: ο κόσμος είναι ΛΑΜΨΗ,

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΡΑ ΚΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ.

Κι εγώ, μικρός κι ασήμαντος έμαθα απλά να είμαι
Κι αυτό που φαίνομαι ποτέ δεν ήταν αρκετό

Σε θέλησα, σε πλήγωσα – και όλα δίχως λόγο
Τι φως να σου χαρίσω εγώ που ‘μαι παιδί της νύχτας;
Συνέχισε, για να μπορώ κι εγώ να συνεχίσω
Αλλού ‘ναι η λάμψη και το φως – εδώ μόνο οι σκιές μου

Άντε λοιπόν στα φώτα σου κι εγώ στα σκοτεινά μου
Να ξεπουλάς χαμόγελα

κι εγώ τα όνειρά μου


20.7.08

...Ατέλειωτες διαδρομές,
που η μια τους άκρη
πιάνει το ηλιόφως των καλοκαιριών που σ’ αγάπησα

κι η άλλη χάνεται
μέσα στο τούνελ του αδίστακτου χρόνου

Ξεχνιέσαι
και
ξεχνιέμαι
κι έτσι ζω.