4.3.08


Μοναχικές ψυχές
σε ατελείωτους δρόμους
μέσα σε φαύλους κύκλους

ψάχνουν
αναρωτιούνται
απελπίζονται
ερωτεύονται
χάνονται
και βρίσκονται

Καμιά φορά θρυμματίζουν τον εγωισμό τους
και γνωρίζονται.
Αγγίζω μελαγχολικά τις εύθραυστες σταγόνες των ονείρων σου
Φυλακισμένος πίσω από πέπλα αβεβαιότητας
επιχειρώ να λυτρωθώ από το άγχος της ανεπάρκειάς μου...
Το μόνο που βρίσκω είναι τα κομμάτια -
συντρίμμια που άφησες επάνω τους το στίγμα σου

Αν με κοιτάς
να μ' αγαπάς
γιατί αυτό που ήμουν
ήταν πάνω από αυτό που είμαι
και χάρη στο δικό σου πόθο κίνησα
να φτάσω τα ουράνια,
να γίνω πιο σπουδαίος

[ Πόσο φανερή γίνεται κάποιες φορές η ευθραυστότητα, όταν πίσω
από τη βιτρίνα ξυπνά ο εαυτός μας, εν μέσω προσώπων και περιστάσεων... ]