24.11.08

Νέο στάδιο (αντίστροφη μέτρηση)

Μάλιστα.
Στέρεψαν τα πηγάδια του αυθορμητισμού
κι έχουμε πια περάσει στο στάδιο του βλακώδους αιφνιδιασμού
με ξαφνικές αδιαφορίες και προτάσεις εξουσίας

Μα εγώ ποτέ δε γύρισα τόσα χρόνια πίσω
Έμαθα να κοιτώ μπροστά και δε θα με κρατήσεις
ούτε με τα χαμόγελα ούτε και με το βλέμμα

Μεγάλωσα και έμαθα να βλέπω το "μέσα" και το "πίσω"
απ' της ψυχής το κάλυμμα και της ματιάς το πέπλο

Σε ήθελα όπως είσαι
όχι όπως θέλεις να είσαι
για να γίνεις κάτι αλλό από αυτό που είσαι..

17.11.08

"Τη μέρα που έκλαψες"

Τη μέρα που έκλαψες
εγώ σφράγιζα την προδοσία μου
με μια ατέλειωτη σιωπή

Κι όταν έψαχνες να συναντήσεις το βλέμμα μου
εγώ χανόμουν στους δρόμους
και στα λασπόνερα

Το είχαμε πει, το 'χαμε συμφωνήσει.
Κι η πίκρα δε μας φόβισε.

Εν τέλει μας φόβισαν
μέχρι θανάτου
οι εαυτοί μας.

18.10.08

Κάποιες φορές περιμένεις χωρίς να ξέρεις τι περιμένεις.
Πλάθεις ελπίδες μόνο και μόνο για να επιβιώσεις.
Φοβάσαι να μιλήσεις γι' αυτές. Φοβάσαι να σε ρωτήσουν γι' αυτές.
Κρατιέσαι στο ύψος σου και παίζεις τον αδιάφορο.
Ξεπουλάς τα συναισθήματά σου για λίγες ώρες "αξιοπρέπειας".
Νομίζεις ότι νικάς.
Έχασες.
Έφυγε. Έφυγες. Νυχτώνει. Αύριο πάλι το ίδιο.

Ξύπνα.

30.7.08

Καμιά φορά ξεχνιέμαι και τρέχω προς το φως –
Το ψεύτικο, το υλικό, του έρωτα τη λάμψη
Τι κάνω, ο ανόητος..! Δεν έφτασα ποτέ…
Πάντα κάτι περίσσευε κι έτρεχα να προλάβω
Τόσες φορές… δεν έμαθα: ο κόσμος είναι ΛΑΜΨΗ,

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΡΑ ΚΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ.

Κι εγώ, μικρός κι ασήμαντος έμαθα απλά να είμαι
Κι αυτό που φαίνομαι ποτέ δεν ήταν αρκετό

Σε θέλησα, σε πλήγωσα – και όλα δίχως λόγο
Τι φως να σου χαρίσω εγώ που ‘μαι παιδί της νύχτας;
Συνέχισε, για να μπορώ κι εγώ να συνεχίσω
Αλλού ‘ναι η λάμψη και το φως – εδώ μόνο οι σκιές μου

Άντε λοιπόν στα φώτα σου κι εγώ στα σκοτεινά μου
Να ξεπουλάς χαμόγελα

κι εγώ τα όνειρά μου


20.7.08

...Ατέλειωτες διαδρομές,
που η μια τους άκρη
πιάνει το ηλιόφως των καλοκαιριών που σ’ αγάπησα

κι η άλλη χάνεται
μέσα στο τούνελ του αδίστακτου χρόνου

Ξεχνιέσαι
και
ξεχνιέμαι
κι έτσι ζω.

4.3.08


Μοναχικές ψυχές
σε ατελείωτους δρόμους
μέσα σε φαύλους κύκλους

ψάχνουν
αναρωτιούνται
απελπίζονται
ερωτεύονται
χάνονται
και βρίσκονται

Καμιά φορά θρυμματίζουν τον εγωισμό τους
και γνωρίζονται.
Αγγίζω μελαγχολικά τις εύθραυστες σταγόνες των ονείρων σου
Φυλακισμένος πίσω από πέπλα αβεβαιότητας
επιχειρώ να λυτρωθώ από το άγχος της ανεπάρκειάς μου...
Το μόνο που βρίσκω είναι τα κομμάτια -
συντρίμμια που άφησες επάνω τους το στίγμα σου

Αν με κοιτάς
να μ' αγαπάς
γιατί αυτό που ήμουν
ήταν πάνω από αυτό που είμαι
και χάρη στο δικό σου πόθο κίνησα
να φτάσω τα ουράνια,
να γίνω πιο σπουδαίος

[ Πόσο φανερή γίνεται κάποιες φορές η ευθραυστότητα, όταν πίσω
από τη βιτρίνα ξυπνά ο εαυτός μας, εν μέσω προσώπων και περιστάσεων... ]