11.11.07

Βροχές

[στη Μ.]

Δε θέλω να σ’ ακούω φοβισμένη εσένα, που θυσίασες τα πάντα...
ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΝΕΝΟΣ˙ κι ούτε χρειάζεσαι τα λόγια τα δικά μου.
Εσένα, που ξεγέλασες τη λύπη,
Δε θέλω να σ’ ακούω να μου λες
για ατυχίες κι ανοιξιάτικες βροχές

κι επαναλήψεις μυστικές επί ματαίω...

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΩΡΑΙΟ
ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ Ν’ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΙΣ ΒΡΟΧΕΣ.

Υπάρχεις άρα Ελπίζω.

αΛΗΘΗα

Η αλήθεια... είναι εκεί που την αφήσαμε˙
στα δύο λόγια
στα δύο χέρια
Στα δύο. Κομμένη.

Χρόνια τώρα,
η φωνή σου τρεμοπαίζει σαν τ’ αστέρια
Επιμελώς σου κρύβομαι, ύστερα σ’ αναζητώ

Στο τέλος σε ξεχνώ,
σφηνωμένος σε μια δεύτερη ζωή
που αγνοεί την ύπαρξή σου.

[ Η αλήθεια είναι σ’ αυτά που ξεχάσαμε ]

Τερματισμός λειτουργίας

Ώρες-ώρες ισχυρίζομαι πως δεν υπήρξες
και παύω να υπάρχω.

[ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ. Η μεγαλύτερη μοναξιά είναι αυτή που δε φαίνεται. Αυτή που (κάνετε πως) ΔΕ ΒΛΕΠΕΤΕ. Η μοναξιά της δυστυχίας των θυμάτων στο βωμό της ματαιοδοξίας σας ]

Κενά

Άφησα τόσα κενά στη ζωή μου
που θα γεμίσουν μόνο αν ζήσω.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΤΟΤΕ
ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ


We’re always behind this metal and glass… I think we miss that touch so much… That we crash into each other so we can feel something.” -CRASH
[ Ο χρόνος είναι ό,τι νομίζουμε γι’ αυτόν. ]
Αυτο-αναιρούμαι καθημερινά. Είναι η πεποίθηση πως μπροστά μας ανοίγονται χιλιάδες δρόμοι. Απ’ ό,τι φαίνεται πάντως, εγώ διαλέγω τους λιγότερο φωτισμένους.


Κι ο άνθρωπος
από νερό γίνεται φωτιά
κι από φωτιά νερό
Αντιστρέφεται
Περιστρέφεται & ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ
Οι άνθρωποι εύκολα μπορούν να προσποιηθούν ότι εκδικούνται.
Χαμένοι, χαμένοι ολότελα… σώζουν τον εαυτό τους πηδώντας στο κενό.

Σπήλαιο

Βλέπω τις στιγμές που έζησα
όπως τους σταλακτίτες
που κρέμονται επάνω από τα ταραγμένα νερά
της ύπαρξής μας
στάζοντας
κελαρυστά
τις αναμνήσεις που μας συντροφεύουν
εσαεί.



Ο άνθρωπος ελπίζει και ονειρεύεται. Θολά ξαναθυμάται κάποιες ασήμαντες λεπτομέρειες. Ένα γυναικείο όνομα, κάποια χλομάδα, ένα σώμα απρόσωπο πια, το λυκόφως κάποιου τυχαίου απογεύματος, το ψιλόβροχο…” -J. L. Borges
Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι. Ψέματα. Μονάχα εσύ υπάρχεις. Η δυστυχία μου, εσύ κι η ευτυχία μου, απλή και ανεξάντλητη.” -J. L. Borges
Μου μιλάς και ταξιδεύω
Με αγγίζεις και ταξιδεύω
Όσο κι αν απορείς
ακόμα σ’ αγαπώ
που απορείς για μένα…
που δε με φοβάσαι…

[ Αγαπώ αυτούς που δε φοβούνται
και όσα φοβάμαι ]



So busy... chasing dreams

3... 2... 1...

ΑΝΤΙΟ ΛΟΓΙΚΗ.
Αντίο κόσμε τετράγωνε. Αντίο αριθμοί.

Τα όνειρα που χτίζονται μέσα σου, κόσμε της ύλης,
είναι καταδικασμένα να θρυμματιστούν

Οι άνθρωποι πιο πιότερο αγαπήσαμε
δε θα είναι ποτέ μαζί μας∙
ίσως για να μην ξεχνάμε πού είμαστε

Μοναξιά, μοναξιά... Οι τοίχοι είναι σκληροί
Σα να με κρατούν εδώ

Καπνοί – Μουσική – Σκοτάδι.

Μια τηλεόραση πασχίζει να δείξει ότι ζει,
με μαστιγώνει με εικόνες και λάμψεις...

Εγώ είμαι εδώ,
εσύ δεν είσαι.

Αν η σκέψη μου σε τραβήξει απόψε…
συγνώμη, συγνώμη...

Τελείωσέ το εσύ, έτσι ή αλλιώς.

ΌΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ.