14.3.16

Παιδί



Για την Αγγελική
Ξέρεις, όταν χαμογελάς συνέχεια
είναι δύσκολο να βγουν οι λέξεις
Στριμώχνονται ανάμεσα απ' τα δόντια
και στα χείλια
Βγαίνουν σαν τρελαμένα παιδιά την ώρα του διαλείμματος
καθώς κυνηγούν τον ανοιξιάτικο ήλιο
Κι άντε να τα μαζέψεις

Βλέπεις, με δυσκολεύεις,
γιατί όταν σε σκέφτομαι χαμογελώ
και γίνομαι σαν όλες αυτές τις λέξεις
που προσπαθούν να σε περιγράψουν
– αλλά δε φτάνουν ποτέ

Παιδιά οι λέξεις μου, που σκέφτονται
μονάχα ήλιους και αυλές
εξαιτίας σου
Μαζί τους κι εγώ ένα παιδί
που βρίσκει τη χαρά σε όλα
αλλά περισσότερο
μέσα στα χέρια σου

29.6.15

Μια μάνα απέναντι

Απέναντι,
     μια μάνα
πλέκει στιχάκια αυτοσχέδια
με το μωρό της αγκαλιά, το τυραννάει
με γέλια, αγκαλιές, ψευτοδαγκώματα

Ακούγονται ανοιχτές τηλεοράσεις...
Ανηλεώς με τα μαστίγια τους
               ορίζουν τις σκέψεις και τα όνειρά μας

Θυμάμαι, το τελευταίο όμορφο όνειρο
είχε τα χέρια μας πλεγμένα
               –όπως οι στίχοι σμίγουν με τη μουσική–
τα πρωινά που δε μας ένοιαζε ο κόσμος

Το βλέφαρο κλείνει
     επάνω από τις πιο ωραίες αναμνήσεις
     ή πίσω από αυτές

"–Θα χάσουμε; Θα νικήσουμε;
–Θα χάσουμε μόνο αν δεν αγαπήσουμε ξανά."

11.5.15

Η επιστροφή

Τικ τακ
Δεν έχεις ρολόι μα το ακούς
Τικ τακ
Τρύπωσε μέσα σου ένα βράδυ που λυπήθηκες
Τικ τακ
Και τώρα άντε να το διώξεις
Τικ τακ
Μονάχα με τόνους αγάπης νικιέται

Τικ τακ
Καταδικάστηκες.

7.5.15

Σπασμένος κύκλος

Κάποτε
Ενώναμε τα χέρια μας σε κύκλο
Κλείναμε μέσα
Κάθε μικρή φρικαλεότητα εν τη γενέσει της

Φοβόμασταν, μα τον νικούσαμε το φόβο
Μεσ' απ' τη μοναξιά μας, συνδεόμασταν

Πια τα χέρια τα 'χουμε μονάχα
Για να μπορούμε να τα πλέκουμε
Γύρω από το κορμί μας

Να μην αγγίζουμε άλλους
Να μη μας αγγίζουν

Αγκαλιάζουμε την ύπαρξή μας
Που όλο και φτωχαίνει
Μέσα στην ακοινωνησία της

24.2.15

Θέμα ισορροπίας

Κι η τόση μοναξιά μπορεί εύκολα από γκρεμός να γίνει πίνακας ζωγραφικής.

Κι αυτή η σιωπή μπορεί από λύτρωση να γίνει θηλιά που θα σε πνίξει με χαιρεκακία.

Και μες στην ησυχία ενός άδειου σπιτιού όλα είναι τελικά θέμα ισορροπίας, ανάμεσα στο φως της επικοινωνίας με τον εαυτό σου και στο σκοτάδι της έλλειψης επικοινωνίας με τους άλλους.

22.11.14

Πόσο υπήρξαν όλα αυτά

Σα να μην έζησες όλα αυτά
για τα οποία ακόμη κι ο χρόνος παύει να υπάρχει
Όλα αυτά τα μεγαλειώδη
που μπροστά τους το μάταιο της ζωής υποκλίνεται
και προσκυνά

Σα να μην υπήρξες εσύ εκεί
Ούτε εκείνες
Καμιά τους
Και κανείς
Και τίποτα

...μοιάζει.

Γράφτηκαν, λέει,
σε κάποιες από τις σελίδες της ζωής μου
Νομίζω πως τις έχω κάψει
ή τις πέταξα σε τίποτα παλιόνερα

Κι είναι αστείο που δε θυμάμαι
να τα έχω ζήσει
Παρόλο που ξέρω
ότι κάποτε
ήμουν εκεί μαζί τους
μέσα στη Στιγμή.

Δεν ξέρω πόσο υπήρξα
Ούτε πόσο υπάρχω
Ούτε τι υπάρχει τελικά...



Άραγε υπήρξαμε ποτέ;
Στα όνειρά μας...


30.10.14

Βόλτα


Περπατώ...

ακούω μονάχα τα βήματά μου
και το θρόισμα

νιώθω μονάχα τους φόβους μου
και την υγρασία

φτάνω στην άκρη, σκαρφαλώνω

αγναντεύω ως εκεί που φτάνει το μάτι
συλλογίζομαι ως εκεί που αντέχει ο νους
αγαπώ ως εκεί που βαστάει η καρδιά

...ζω.

27.10.14

Κουράστηκα

Κουράστηκα.

Τόσο, που δεν έχω τι να γράψω πια.

Κι η κενότητα είναι πιο τρομακτική από τον φόβο... νομίζω.

Όταν δεν έχεις να περιμένεις

όταν δεν μπορείς να νιώσεις,

φοβάσαι λίγο --

όταν έχεις τόσο κουραστεί

που δεν ξέρεις τι να γράψεις.



Δε γίνεται να είναι "καλός"

κάποιος μ' αυτές τις σκέψεις

Κάποιο λάθος έχετε κάνει, να,

αφήστε με εδώ, κουρασμένο,

στη γωνιά μου, δε θα ενοχλήσω άλλο


Κανένα ξεροκόμματο ηλιόφωτος

να μου χαρίζετε στις γιορτές και

καμιά καληνύχτα

εδώ κι εκεί

να μην κοιμάμαι αγκαλιά με δαίμονες

Αυτό μόνο

Γιατί κουράστηκα πια.



4.10.14

Ρωγμές


Ρωγμές...
Όλοι έχουν ρωγμές
Άλλοτε κρυμμένες καλά
κάτω από ρούχα, φτιασίδια και "περνάω καλά"
Άλλοτε προσβάσιμες σε λίγους εκλεκτούς
τους άτυχους που θα στοιβάξουν
άλλο ένα πρόβλημα επάνω στα δικά τους

Κι όταν κουράζεσαι από τα βάσανά σου
και κάνεις ν' αφήσεις κάτι σ' άλλους,
άκου με - να το μετανιώνεις
και γρήγορα να κρύβεις τις ρωγμές σου

Δεν είναι οι άνθρωποι γαϊδούρια
να κουβαλούν αγόγγυστα
ό,τι σε κάνει να υποφέρεις

Δε φταίνε.

Και μήπως εσύ φταις;
Δεν έχεις απάντηση.

Κανείς δεν έχει.

3.8.14

Όλο φεύγω κι επιστρέφω...

Έφυγα, γύρισα, θα ξαναφύγω... Κι όλο φεύγω κι επιστρέφω –
πότε θλίψη φορτωμένος, πότε υπομονή και πότε αγάπη, νομίζω.
Κι είναι πρόσωπα που πάντοτε θα βλέπω όταν έρχομαι
Κι είναι άνθρωποι που χρόνια τώρα στη ζωή μου έχουν χωρέσει·
με κάποιους μάλωσα μα τα ταιριάξαμε ξανά, άλλους τους έζησα πολύ,
άλλους λιγότερο, άλλους τους ερωτεύτηκα
(κι ίσως να μ' είχαν αρνηθεί, δε με πειράζει).
Και να που όλοι με προσμένουν κάθε φορά με χαμόγελο
–κι αν δεν έχουν, τους το χαρίζω ή μάλλον
κάνω τα πάντα για να τους το χαρίσω
κι αυτό, φίλε μου, είναι το μεγαλύτερο κέρδος τελικά,
ο πιο μεγάλος θησαυρός:
εκείνοι που μέσα στην καρδιά μας απλώνουν χέρια και χαμόγελα
να αφήσουν λίγο φως, για να γίνει πιο ανεκτή η ζωή μας.

Κι αν με ρωτήσεις,
δεν ξέρω τι κάνω μακριά τους.